Νίκος Τσούλιας 
Είναι μια αλέα ξεχωριστή. Σε οδηγεί στο πιο όμορφο μέρος της Αθήνας. Δεν είναι ένα απλός πρόναος μιας μαγευτικής πολιτιστικής έκφρασης. Είναι και αυτές ένα μεγαλείο της φύσης. Το θαύμα της φύσης, του αττικού περιβάλλοντος πριν το θαύμα του πολιτισμού της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής.
Η αισθητική τους δεν είναι πάντα ίδια. Το …συζητούν με τις εποχές, όπως κάνουν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί. Την Άνοιξη θα τις δεις να ξεπετάγονται από τα ξερόκλαδά τους ματάκια μοβί. Δειλά στην αρχή για να δουν “τι ακριβώς γίνεται εκεί έξω, πώς πάμε από κρύο”; Και σαν ξεθαρρέψουν και δουν το φως να γίνεται πιο πλούσιο, το πως η ανθοφορία η μοβί έχει απλωθεί σε πάνω στις κλάρες και στα κλαδάκια δεν το καταλαβαίνεις. Θα περάσουν ημέρες και ημέρες και το βιολετί θα είναι μια συνεχής πανδαισία, για να προλάβουν να το δουν όλοι οι περιπατητές κάτω από την κομοστέγη τους.
Μετά τα πρώτα λουλούδια θα αρχίσουν να κλείνουν τον κύκλο τους, θα στρώσουν χαλί μοναδικό. Το μοβ παντόθεν σε περιβάλλει – πάνω τους δεν φαίνεται ουρανός, τα δέντρα τον καλύπτουν. Μπορεί η Αθήνα να μην έχει τις κερασιές της Ιαπωνίας με τη λευκή φορεσιά τους. Μπορεί να μην έχει τις ροδακινιές της Βέροιας με τους ροζ χρωματισμούς. Έχει το δικό της μοβ μικροπανήγυρο.
Και όταν τα άνθη ακολουθούν το ένα μετά το άλλο στο παιχνίδι του αιωρισμού και της βαρύτητας για να πάνε – πού αλλού στη μητέρα Γη, τα φύλλα σιγά – σιγά στην αρχή, κερδίζουν σταδιακά το σκηνικό με την αναλογία να περνάει από φάσεις μιγμάτων πράσινου ερχόμενου και αυξανόμενου και μοβ απερχόμενου και μειούμενου, μέχρις ότου το πράσινο να καταλάβει όλη τη σκηνή. Θα περάσει έτσι όλο το καλοκαίρι.
Η νέα αλλαγή θα έλθει όταν οι καιροί παύσουν να είναι ήπιοι, και ενώ πέφτουν σπόροι για να παίξουν το δικό τους ρόλο, για να δώσουν τη ζωή που έχουν κρυμμένη μέσα τους, αλλά που να βρουν το χώμα, αφού το τσιμέντο το έχει κρύψει; Και θα έλθει το πέσιμο των φύλλων, γιατί τώρα ο ήλιος λιγοστός, φωτοσύνθεση δεν γίνεται και τα δέντρα απομειώνουν την ενέργειά τους. Όμως, έχει ο καιρός γυρίσματα… Κάθε χειμώνας κρύβει πάντα μέσα του μια Άνοιξη.
Δεν θα ξεχάσω εκείνη την ημέρα. Τι ομορφιά έχει η τύχη, όταν παίζει ωραίο παιχνίδι… Σα να είχαν συνεννοηθεί. “Μα μπορεί”; αναρωτήθηκα. Αλλά ας το εξιστορήσω με τη σειρά.
Είμαι στο τέλος του συνηθισμένου καθημερινού πρωινού προγράμματός μου στο αγαπημένο κέντρο της Αθήνας. Έχω γράψει το άρθρο μου, έχω περπατήσει λίγα χιλιόμετρα στις αγαπημένες μου διαδρομές και κάθομαι στο παγκάκι στην είσοδο του Ζαππείου διαβάζοντας το βιβλίο μου περιμένοντας την ώρα για να αποχωρήσω από το κέντρο. Και συνέβη τρεις φορές.
Τρεις διαφορετικές παρέες τουριστών με ρώτησαν “τι δέντρα είναι αυτά”; Δεν ήξερα το όνομά τους. Δεν είχαμε ποτέ τέτοια δέντρα στην Ηλεία. Και αφού είπα διάφορα μισόλογα και αφού ένιωσα ντροπή για την άγνοιά μου, το απόγευμα διάβασα στο ίντερνετ τα σχετικά. Και από τότε η αλέα με τις μεγαλόπρεπες τζακαράντες είναι σημείο διαβάσματος και στοχασμού…
Είδα ότι τις ύμνησε και ο Σεφέρης στο ποίημα του «Κerk Str. Oost, Pretoria, Τransvaal», από την συλλογή «Ημερολόγιο Καταστρώματος, Β’», όταν υπηρετούσε ως Γραμματέας της Ελληνικής Πρεσβείας στη Νότια Αφρική το 1941.
«Οι τζακαράντες παίζοντας καστανιέτες και χορεύοντας
ρίχναν γύρω στα πόδια τους ένα μενεξεδένιο χιόνι.
Αδιάφορα όλα τ’ άλλα, κι αυτό
το Βένουσμπεργκ της γραφειοκρατίας με τους διπλούς
τους πύργους και τα διπλά του επίχρυσα ρολόγια
ναρκωμένα βαθιά σαν ιπποπόταμος μες στο γαλάζιο.
Και τρέχαν τ’ αυτοκίνητα δείχνοντας
γυαλιστερές πλάτες όπως τα δελφίνια.
Στο τέλος του δρόμου μας περίμενε
δρασκελώντας αργόσχολα μες στο κλουβί του
ο ασημένιος φασιανός της Κίνας
ο Ευπλόκαμος Νυχθήμερος όπως τον λένε.
Και να σκεφτείς πως ξεκινήσαμε αποχαιρετώντας
με την καρδιά γεμάτη σκάγια
τον Ονοκρόταλο τον Πελεκάνο – αυτόν
που είχε ύφος τσαλαπατημένου πρωθυπουργού
στο ζωολογικό κήπο του Καΐρου»
Πραιτώρια, Οκτώβρης 1941
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Ρεύμα: Η ηλεκτρική συσκευή που μπορεί να καίει όσο 65 ψυγεία μαζί
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
