Η λέξη «ρεζίλι», δάνειο από το τουρκικό rezil, έχει καθιερωθεί στη νεοελληνική ως ένας εύστοχος τρόπος να περιγραφεί η ολοκληρωτική έκθεση ενός ατόμου στη ντροπή ή στη δημόσια χλεύη.
Στη χρήση της δηλώνει τόσο τη στιγμιαία γελοιοποίηση όσο και μια διαρκή κατάσταση απώλειας αξιοπρέπειας – έννοια που στη δημοτική απαντά και ως «ρεζίλια».
Σημασιολογικά συνδέεται με όρους όπως «εξευτελισμός» και «γελοιοποίηση», λέξεις που συναντώνται συχνά σε πιο επίσημο ή λόγιο ύφος.
Στην καθημερινή γλώσσα, εκφράσεις όπως «τον έκανα ρεζίλι» ή το πιο έντονο «γίνομαι ρεζίλι των σκυλιών» καταδεικνύουν την έντονη παρουσία και τη ζωντάνια της λέξης στον σύγχρονο ελληνικό λόγο.
