Από την ανάγκη στην παράδοση
Την περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων (1803–1815), ο Ηπειρωτικός Αποκλεισμός περιόρισε την πρόσβαση στον καφέ. Οι baristi του Caffè Greco αναγκάστηκαν να μειώσουν τις ποσότητες που σέρβιραν. Έτσι αντί για μεγάλες κούπες, δημιούργησαν μικρότερα σκεύη, εγκαινιάζοντας το φλιτζάνι του espresso. Αυτό που ξεκίνησε ως λύση ανάγκης εξελίχθηκε σε στοιχείο ταυτότητας της ιταλικής κουλτούρας.
Ένα αντικείμενο αισθητικής αξίας
Οι πρώτες κούπες σχεδιάστηκαν με φροντίδα, με πολυτελή υλικά και διακοσμητικά στοιχεία. Το χαρακτηριστικό πράσινο "frog green" ή το κόκκινο brocatelle Tortosa μετέτρεψαν το απλό σκεύος σε σύμβολο κομψότητας. Έτσι, η μικρή κούπα δεν εξυπηρετούσε μόνο τον καφέ, αλλά και την αισθητική εμπειρία.
Από τη Ρώμη σε όλο τον κόσμο
Η πρακτική εξαπλώθηκε πέρα από τα ιταλικά καφέ και καθιερώθηκε παγκοσμίως. Το μικρό φλιτζάνι δεν διατηρεί απλώς τη θερμοκρασία του καφέ και τα αρώματά του, αλλά έχει γίνει σήμα κατατεθέν της ίδιας της κουλτούρας του espresso.
Οι διαφορετικές μορφές του espresso
Ο espresso είναι ταυτόχρονα μέθοδος παρασκευής αλλά και το ίδιο το ρόφημα: ζεστό νερό σε υψηλή πίεση περνά μέσα από φρεσκοαλεσμένο καφέ, δίνοντας σε λίγα δευτερόλεπτα το γνώριμο αποτέλεσμα. Ωστόσο, γύρω από τον espresso έχουν γεννηθεί πολλές παραλλαγές:
Ristretto: σύντομη εκχύλιση, μικρότερη ποσότητα, πιο έντονη γεύση.
Doppio: διπλή δόση καφέ, διπλή απόλαυση.
Lungo: περισσότερα ml στο φλιτζάνι, πιο ήπια γεύση, περισσότερη καφεΐνη.
Americano: espresso με προσθήκη ζεστού νερού, για μεγαλύτερη διάρκεια κατανάλωσης.
Macchiato: espresso με λίγες σταγόνες γάλακτος.
Latte: espresso με άφθονο ζεστό γάλα.
Romano: espresso σερβιρισμένος με φλούδα λεμονιού.
Con panna: espresso με μια κουταλιά σαντιγί.
Mocha: συνδυασμός espresso, ζεστής σοκολάτας και γάλακτος.
Coretto: espresso με προσθήκη λικέρ, παραδοσιακή ιταλική επιλογή.
