Δεν μπορώ να περιγράψω τον τρόμο μας. Μέσα σε λίγα λεπτά ο ουρανός σκοτείνιασε και βάφτηκε κόκκινος. Η μυρωδιά του καμένου έμπαινε παντού – στα ρούχα, στα μαλλιά, στα πνευμόνια μας. Στάχτες έπεφταν πάνω μας σαν μαύρη βροχή.
Στον Κάτω Αλισσό είδα τις φλόγες να πλησιάζουν το νεκροταφείο. Άνθρωποι έτρεχαν πανικόβλητοι, άλλοι με παιδιά στην αγκαλιά, άλλοι σέρνοντας τα ζώα τους. Εγώ άρπαξα από το τραπέζι το πορτοφόλι μου, τις ταυτότητες, ένα μπουκάλι νερό, το κουτί με τα φάρμακα της μάνας μου και τη φωτογραφία του πατέρα μου από τον στρατό. Δεν κοίταξα γύρω μου, μόνο έτρεχα.
Πίσω μου, οι εθελοντές με πρόσωπα μαυρισμένα από τη στάχτη πάλευαν με λάστιχα και κουβάδες. Τα πυροσβεστικά περνούσαν βιαστικά, κι από πάνω ο ήχος των ελικοπτέρων σκέπαζε τις φωνές μας. Κι όμως, υπήρχαν σπίτια που δεν πρόλαβαν να σωθούν.
Δεν είναι απλά μια φωτιά. Είναι η γη μας, οι αναμνήσεις μας, οι κόποι μιας ζωής που χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά. Κι όσο κι αν μας λένε ότι “θα τα ξαναφτιάξουμε”, κανείς δεν μπορεί να μας δώσει πίσω την αγωνία αυτής της στιγμής και την εικόνα των φλογών να τρώνε τον τόπο μας.
