Η εικόνα είναι γνώριμη και σάπια: μεγαλοπαράγοντες που αλωνίζουν, κυβερνητικοί που παριστάνουν τους τιμητές, και ο ελληνικός αθλητισμός βουτηγμένος στον βούρκο. Το τελευταίο επεισόδιο στο ΣΕΦ απλώς ξεγύμνωσε για άλλη μια φορά το σύστημα που χρόνια τώρα τρέφεται από δημόσια χρήματα, κρατική ανοχή και «επενδυτικά» πάρε-δώσε.
Ο υπουργός Βρούτσης απειλεί με διακοπή του πρωταθλήματος. Απειλεί ποιον; Τους ίδιους που η κυβέρνησή του προικοδοτεί με στάδια, πάρκινγκ και κρατική τηλεόραση, μετατρέποντας τα κοινά αγαθά σε προθάλαμο εμπορικών κολοσσών. Το ΟΑΚΑ στον Γιαννακόπουλο, το ΣΕΦ στους Αγγελόπουλους, και η ΕΡΤ να μοιράζει δεκάδες εκατομμύρια για να προβάλλει μπινελίκια σε ζωντανή μετάδοση.
Το κράτος, φυσικά, δηλώνει έκπληκτο. Σαν να μην γνώριζε ποιοι είναι αυτοί που λυμαίνονται το άθλημα. Σαν να μην είναι συνυπεύθυνο για το γεγονός ότι οι τελικοί του ελληνικού πρωταθλήματος είναι ετήσιο τελετουργικό βίας, όπου τα ΜΑΤ αντικαθιστούν τους διαιτητές και οι πρόεδροι γίνονται σόουμαν.
Η υποκρισία περισσεύει. Το κράτος-χορηγός, το κράτος-δουλικό, παριστάνει τον παιδονόμο, ενώ εδώ και χρόνια στήνει το γήπεδο πάνω σε συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες. Οι επιχειρηματίες, με τις ομάδες-Α.Ε. ως βιτρίνες, παίζουν παιχνίδι ισχύος και συμφερόντων. Οι κυβερνώντες προσφέρουν, ευλογούν, εξωραΐζουν.
Και ο κόσμος πληρώνει — κυριολεκτικά και μεταφορικά — για να παρακολουθεί μια ακόμη σεζόν του ίδιου θεάτρου παραλόγου, όπου το μόνο που αλλάζει είναι οι δηλώσεις μετανοίας. Πάντα εκ των υστέρων. Πάντα υποκριτικά.
