Alfavita Newsroom Ο μύθος των Αλκυονίδων
Όταν στην καρδιά του χειμώνα ξαφνικά εμφανίζονται κάποιες ημέρες ηλιόλουστες, λέμε πως έφτασαν οι Αλκυονίδες ημέρες. Γνωρίζατε όμως τον μύθο πίσω από την ονομασία αυτή;
Στην ελληνική μυθολογία, η Αλκυόνη, κόρη του Αιόλου, ζούσε ευτυχισμένη με τον Κύηκα πλάι στη θάλασσα. Η ευτυχία τους ήταν τόση, που κάποια στιγμή θεώρησαν εαυτούς ισάξιους αθάνατων θεών. Κάτι τέτοιο, όπως είναι αναμενόμενο, εξόργισε το δωδεκάθεο. Όταν μάλιστα το ζεύγος άρχισε να αλληλοαποκαλείται με τα ονόματα του Δία και της Ήρας αντί για τα δικά τους, ο Ζευς περίμενε να σαλπάρει ο Κύηκας μια μέρα, και έριξε κεραυνό στο καράβι του.
Η Αλκυόνη παρακολουθούσε το ναυάγιο από μακριά και στη θέα του συζύγου της να πνίγεται, όρμηξε στη θάλασσα από ψηλό βράχο για να σκοτωθεί. Εκείνη την ώρα, οι θεοί άλλαξαν γνώμη και τους λυπήθηκαν, και τους μεταμόρφωσαν σε πουλιά, με το όνομα αλκυόνες. Ως πουλιά με λαμπερά γαλάζια φτερά πια, το ζευγάρι εξακολούθησε να ζει δίπλα στην ακτή, και να γεννά τα αυγά του μέσα στη βαρυχειμωνιά.
Η μανιασμένη θάλασσα όμως κατέστρεφε τα αυγά τους, κι έτσι σε μια τελευταία ένδειξη συμπόνιας, ο Δίας αποφάσισε να φέρνει κάθε χρόνο, μέσα στον χειμώνα, λίγες ημέρες ήλιου και καλοκαιρίας για να μπορέσει η αλκυόνα να κλωσήσει τα αυγά της. Εξ ου και οι Αλκυονίδες ημέρες.
Η λέξη δούρειος δεν υπάρχει ούτε μια φορά στον Όμηρο!
Τον αναφέρουν οι μεταγενέστεροι ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ, ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ, ΠΛΑΤΩΝ, ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΑΘΗΝΑΙΟΣ, ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΕΥΣ, Aristides Aelius
Μόνο στην Οδύσσεια, και όχι στην Ιλιάδα όπως θα περίμενε κανείς, αναφέρεται το περίφημο άλογο αλλά ως δουράτεος ἵππος. (Οδ.8. 512 Δούρειος ίππος)
πόλις ἀμφικαλύψῃ δουράτεον μέγαν ἵππον, ὅθ᾽ ἥατο πάντες ἄριστοι Ἀργείων Τρώεσσι φόνον καὶ κῆρα φέροντες.
Η ταν ή επι τας (Μετάφραση: Ή (μ΄) αυτήν ή πάνω σ' αυτήν (εννοώντας την ασπίδα))
Δεν το ελεγαν οι μανάδες των Σπαρτιατών.
Η φράση αναφέρεται στο έργο του Πλουτάρχου Λακαινῶν Ἀποφθέγματα 241F 16 (στα Ηθικά), ως φράση που την είπε μια Σπαρτιάτισσα:
῎Αλλη προσαναδιδοῦσα τῷ παιδὶ τὴν ἀσπίδα καὶ παρακελευομένη· "τέκνον" , ἔφη, "ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς."
Αλλά και αυτό είναι απίθανο. Η ασπίδα δεν ήταν καμιά κατσαρόλα ή άλλο οικιακό σκεύος στη καλή διάθεση των μανάδων. Φυλάσσονταν ως δημόσιο αγαθό σε αποθήκες δια τον φόβο επαναστάσεων. Ιδιαίτερα στη Σπάρτη που οι είλωτες ήταν μια διαρκής απειλή. Μαρτυρείται (Αριστοφάνης-Ιππῆς 858) ότι ακόμα και από τις ασπίδες που αφιερώνονταν σε ναούς αφαιρούσαν τους πὀρπακες (τις εσωτερικές λαβές), για να τις καταστήσουν έτσι άχρηστες.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
