To θεατρικό έργο «La Nona» του Αργεντινού συγγραφέα Ρομπέρτο Κόσσα, αναδεικνύει με συμβολικό τρόπο , το πρόσωπο της ΕΞΟΥΣΙΑΣ , μέσα από τη ζωή μιας οικογένειας.
Η αιώνια αχόρταγη «γιαγιά-ΕΞΟΥΣΙΑ» τρώει τα πάντα, καταβροχθίζοντας όχι μόνο φαγητά, αλλά το εισόδημα ,την προσωπικότητα, τις αξίες, το δυναμισμό, τη ζωτικότητα όλων των μελών της , προκειμένου να συνεχίσει να ΥΠΑΡΧΕΙ και να ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ!! Κάθε μέλος της οικογένειας υιοθετεί μια διαφορετική στάση απέναντι στο πρόσωπο της γιαγιάς – ΕΞΟΥΣΙΑΣ, η οποία έναν- έναν σταδιακά τους κατατρώει και τους εξολοθρεύει!!
Αν και το έργο γράφτηκε το 1977, είναι τόσο σύγχρονα και επίκαιρα τα μηνύματά του, που δεν πιστεύω ότι κάποιος που θα διαβάσει αυτό το θεατρικό βιβλίο, να μην γεμίσει από συναισθήματα και έντονες σκέψεις προβληματισμού!!
Ποιος άραγε δεν έχει συναντήσει στην καθημερινή του ζωή ΜΙΚΡΟΥΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΣΚΟΥΣ να τρέφονται από την κάθε θέση ευθύνης που τους παραχωρείται; Ανθρώπους που όταν κατακτήσουν έστω και ένα μικρό μερίδιο ΕΞΟΥΣΙΑΣ, μετατρέπονται πολύ γρήγορα σε «φασιστοειδή υποκείμενα», προκειμένου να την επιβάλλουν χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό;
Ποιος δεν έχει γνωρίσει ανθρώπους που σου κουνούν το δάχτυλο, με μοναδικό στόχο τον εκφοβισμό, την υποταγή στη θέλησή τους, ώστε να νιώσεις ανίσχυρος και αδύναμος για την παραμικρή αντίδραση ;
H βουλιμική γιαγιά- ΕΞΟΥΣΙΑ για να ικανοποιηθεί ΑΠΑΙΤΕΙ διαρκώς, χωρίς να ενδιαφέρεται για τους γύρω της, ποδοπατώντας και συνθλίβοντας τον οποιοδήποτε που θα αντισταθεί! Ποδοπατεί χαρακτήρες, συναισθήματα, δημοκρατικές διαδικασίες, νόμους και οτιδήποτε την εμποδίζει να εδραιωθεί και να γιγαντωθεί!!
Το τέλος του θεατρικού έργου δεν είναι τόσο ελπιδοφόρο… Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: «Θα επιτρέψουμε σε όλους αυτούς τους ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΣΚΟΥΣ της ΕΞΟΥΣΙΑΣ να μας καταβροχθίσουν και να μας εξολοθρεύσουν ή θα αποφασίσουμε να ορθώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στην απειλή ;»
* Μάπα Μαρία, εκπαιδευτικός
