Μάς λένε, ξεχάστε για να πάμε μπροστά. Μάς λένε, μη σκαλίζετε τις πληγές, γιατί θα ανοίξουν ξανά. Μάς λένε, θα αποδοθεί δικαιοσύνη και εμείς αναζητούμε την κανονικότητα. Μια κανονικότητα με πολύ lifestyle, προτάσεις για φαγητό και γλυκά, για διακοπές, για σπουδές με μέλλον (είναι της εποχής!!). Α! να μην ξεχάσω και τις λίστες των βιβλίων. Αλήθεια για ποιες και ποιους; Ή καλύτερα για πόσες και πόσους;
Αρκεί να μην ξύνουμε τις πληγές. Γιατί η κανονικότητα επιβάλλει να ξεχάσουμε ή καλύτερα να σβήσουμε οριστικά από τη μνήμη μας την τραγωδία στο Μάτι, στα Τέμπη, στην Πύλο, στην Αλεξανδρούπολη. Συνταγογραφείται με κάθε πρόσφορο μέσο η λήθη. Άλλωστε, δεν είναι δύσκολο να εκτελέσουμε τη συνταγή. Έχουμε μυηθεί σ’ αυτή την τελετουργία από πολύ μικρή ηλικία.
Γιατί και επιστημονικά να κάνεις το λάθος να ασχοληθείς με κλάδο - εννοείται δεν είναι της μόδας γιατί δεν οδηγεί σε επαγγελματική αποκατάσταση – που σκαλίζει το παρελθόν, η ενδεδειγμένη στάση είναι η αμεροληψία και αντικειμενικότητα που εκφράζεται μέσω της τήρησης των ίσων αποστάσεων.
Από την άλλη μάς προτείνουν τρόπους για να κρατήσουμε τον εγκέφαλό μας νέο, να θωρακίσουμε το μυαλό μας από την άνοια. Όμως, αναδεικνύεται σταδιακά η ανάγκη για μια καινούρια μέθοδο διαπαιδαγώγησης του νου. Πώς θα εξασκηθούμε συγχρόνως στη μνήμη και στη λήθη; Ποια έρευνα και ποια τεχνική θα μας υποδείξουν τι να θυμόμαστε και τι να ξεχνάμε;
Το βέβαιο είναι ότι αν επιλέξεις τον δρόμος της μνήμης, θα φορτωθείς με πολλούς χαρακτηρισμούς. Θα σε πουν κομματικό, κολλημένο, -φοβικό (βάλτε μπροστά όποια λέξη θέλετε, όλες έχουν απήχηση). Θα σε πουν ανάλογα με την εννοιολογική φαρέτρα του καθενός ρομαντικό, αιθεροβάμονα, ουτοπιστή, δυστοπιστή. Όμως, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, αγνόησε τα σημεία των καιρών. Μην ξεχνάς τόσο εύκολα τους νεκρούς μας. Είναι δικοί μας άνθρωποι, μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι.
* Μαρία Ανυφαντή, Φιλόλογος
