Έπειτα από ένα εκτενές διάστημα εγκλεισμού εξαιτίας της πανδημίας που ταλανίζει την ανθρωπότητα παγκοσμίως, καταφθάνει στις ζωές μας μια ανάσα ελπίδας χάρη στη μοναδική αυτή περίοδο του θέρους, η οποία έρχεται να καταστείλει κάθε ίχνος φόβου και ανησυχίας και να επαναφέρει μια κάποιου είδους κανονικότητα. Με αφορμή όμως τα ολοένα αυξανόμενα κρούσματα που ανακοινώνονται καθημερινά και τις κατά συρροήν αναβολές ή ακυρώσεις των εξορμήσεων χιλιάδων επισκεπτών, κρίνεται αδήριτη ανάγκη να αναζητηθούν κατά προτεραιότητα οι περιορισμοί που θέτουν τα ίδια τα άτομα στην κοινωνικότητά τους και οι συνέπειες αυτών στον ψυχισμό τους.
Αναντίρρητα, πολλοί θαμώνες ακυρώνουν συχνά την επίσκεψη και παραμονή τους στα θερινά θέρετρα φοβούμενοι την πιθανότητα να νοσήσουν από τον ιό που καραδοκεί στις ημέρες μας και περιορίζουν τις συναθροίσεις αλλά και τις εξόδους τους στο έπακρο με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε μια σταδιακή απομόνωση από τον κοινωνικό περίγυρο. Η άλογη απομάκρυνση όμως αυτή από τις εκδηλώσεις της καθημερινότητας δεν πραγματοποιείται στα πλαίσια της υιοθέτησης μιας προσήκουσας συμπεριφοράς ως προς τη διαχείριση και αντιμετώπιση της πανδημίας, αντίθετα, καταδεικνύει το έντονα συναισθηματικά φορτισμένο περιβάλλον στο οποίο παγιδεύονται και χειραγωγούνται. Είναι ευρέως γνωστό ότι ο άνθρωπος εκ φύσεως αναζητά, αναπτύσσει και διατηρεί φιλικές σχέσεις προκειμένου να εκφράσει τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς του, να ανταλλάξει απόψεις, συναισθήματα και εμπειρίες. Στον αντίποδα, η φυγή από τις «χαρές» του καθημερινού βίου και ο εγκλεισμός στον οικιακό χώρο δημιουργεί έντονα ψυχικά προβλήματα και διαταραχές που συχνά οδηγούν στην κατάθλιψη, τη βίαιη συμπεριφορά και τη σταδιακή «φθορά». Ανεξάρτητα λοιπόν από την πανδημία που λειτουργεί ως ο ιθύνων νους της παγκοσμιότητας, πρέπει η ανθρωπότητα να μην φαλκιδευτεί, να διατηρήσει στο μέτρο του επιτρεπτού την κοινωνικότητά της.
Δεν είναι λίγοι οι ποιητές, οι λογοτέχνες και οι φιλόσοφοι που διατείνονται ότι το παν για τον άνθρωπο είναι να αδράξει τις ευκαιρίες του, τη ζωή του. «Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις» τονίζει ο Κωνσταντίνος Καβάφης. «Ου το ζην περί πλείστου ποιητέον, αλλά το ευ ζην», δηλαδή «αυτό που αξίζει δεν είναι να ζούμε για να αποκτήσουμε περισσότερα αγαθά, αλλά να ζούμε καλά, ευτυχισμένα», επισημαίνει ο Πλάτων. «Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή, την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω πώς κερδίζει πάντα αυτή ενώ χάνουμε εμείς» αποφαίνεται ή Κατερίνα Αγελλάκη-Ρουκ. Κρίνεται λοιπόν απαραίτητο να εξαλειφθεί ο τρόμος και οι δισταγμοί των ανθρώπων όπου γης και να επανέλθουν τα αισθήματα αστείρευτης ανθρωπιάς, πλησμονής αγάπης και αμέριστου ενδιαφέροντος ώστε να ορθοποδήσει και πάλι η κοινωνία.
Η πανδημία δεν έχει οδηγηθεί ακόμα στη λήξη της για αυτό και εξακολουθούν να υφίστανται περιοριστικά μέτρα, για τα οποία μεριμνούν μόνο οι αρμόδιοι. Κάθε άνθρωπος όμως ξεχωριστά οφείλει να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο του πλανήτη, το έρεισμα της γης, να φροντίσει ώστε η κοινωνία μας να «βγει» πιο ρωμαλέα και δυνατή, χωρίς διακρίσεις, ρατσιστικά σχόλια, απομονώσεις και έξαρση των φαινομένων κοινωνικής παθογένειας. Το αν θα κατορθώσουμε τα προαναφερθέντα επαφίεται στην κρίση του κάθε ενός από εμάς, αναγνώστες αυτού του άρθρου και μη.
Εσύ θα είσαι παρών σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια ή απών;
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
«Κλείσε το WiFi τώρα»: Γιατί οι ειδικοί απαγορεύουν να το έχεις ανοιχτό εκτός σπιτιού
Έκτακτο επίδομα 200 ευρώ για το Πάσχα – Μέχρι πότε οι αιτήσεις
