Σώτη Τριανταφύλλου: «Ίσως βοηθήσει η κατάργηση της αργίας στις 17 Νοεμβρίου»
Μεταξύ άλλων μιλά για «λούμπεν προλεταριάτο» και για... «άρρωστες πόλεις», οι οποίες μεταδίδουν «αρρώστια» που «εξελίσσεται σε επιδημία»...

Την κατάργηση της «αργίας της 17 Νοεμβρίου» από το σχολικό πρόγραμμα και την «επανάσταση του λούμπεν προλεταριάτου», θέλει διακαώς να ζήσει η Σώτη Τριανταφύλλου.

Μάλιστα, η ίδια συνδέει την επέτειο αυτή με τα «μπαχαλάκια των Εξαρχείων», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, ενώ κάνει λόγο για... «άρρωστες πόλεις», οι οποίες μεταδίδουν «αρρώστια» που «εξελίσσεται σε επιδημία», ρητορική που παραπέμπει σε παλαιότερες σκοτεινές εποχές της «ανθρώπινης» ιστορίας.

Σε συνέντευξή της στην ιστοσελίδα liberal.gr ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Μέχρι προσφάτως, τα περισσότερα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας πίστευαν ότι τα αποτελέσματα της γκετοποίησης ανατρέπονται με μεθόδους επιβολής της τάξης. Αλλά νομίζω ότι έχουν καταλάβει πια ότι πρόκειται για πολυπαραγοντικό ζήτημα, στο οποίο παίζει κεντρικό ρόλο το πολεοδομικό σχήμα και η συναίνεση (μερική αλλά όχι ευκαταφρόνητη) των κατοίκων στις προβληματικές περιοχές».

Παρακάτω συμπληρώνει:

«Ίσως βοηθήσει η κατάργηση της αργίας στις 17 Νοεμβρίου: η αργία είναι περιττή, η γνώση είναι απαραίτητη ― από επισκέψεις σε σχολεία συμπέρανα ότι πολλά παιδιά μπερδεύουν την 17η Νοεμβρίου 1973 με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αποτυχία της πασοκικής παιδείας είχε και έχει βαθιά επίδραση στη ζωή των πόλεων· το ξέρω, δεν είναι ορατό αν δεν το σκεφτεί κανείς.

Επιπροσθέτως, το μάτι του νόμου πρέπει να φτάσει στα στέκια των αναρχοπατέρων, των επιλεγόμενων αλληλέγγυων και των μικρο- και μεγαλο-εγκληματιών που βρίσκουν καταφύγιο στα Εξάρχεια. Σε καφενέδες, καταλήψεις και σε αλλόκοτα μαγαζάκια που δεν πουλάνε τίποτα συγκεκριμένο. Το πρόβλημα είναι ότι, καθώς οι πόλεις αποτελούν ζωντανούς οργανισμούς, αντιδρούν όπως το ζωντανό σώμα: η αρρώστια μεταδίδεται, εξελίσσεται σε επιδημία».

Ερωτώμενη για το ζήτημα της «τάξης και της ασφάλειας» η Σώτη Τριανταφύλλου δηλώνει:

«…η αριστερά εγκατέλειψε την εργατική τάξη (διότι, τάχα, οι εργάτες «αστικοποιήθηκαν» λες και δεν ήταν αυτός ο αρχικός στόχος) και στράφηκε στο λούμπεν προλεταριάτο. Θέλω να είμαι εδώ όταν θα γίνει η επανάσταση του λούμπεν προλεταριάτου! Να τη δω με τα ματάκια μου!

Έτσι, παραμέλησε την παιδεία και τους κανόνες της ευπρέπειας: όταν απευθύνεσαι στο λούμπεν προλεταριάτο δεν μπορείς να επιδιώκεις την αριστεία. Η λογική είναι περίπου η εξής: στο καπιταλιστικό σύστημα επιτρέπεται ή ακόμα και επιβάλλεται η ανομία· όταν όμως έρθει ο σοσιαλισμός, αλίμονό μας ― αν δεν είμαστε νομοταγείς, θα μας φάει το μαύρο φίδι. Μπορεί να γίνουν και μερικές εκτελέσεις. Για τον καλό σκοπό, για τη σοσιαλιστική νομιμότητα. Και για τη δικτατορία του λούμπεν προλεταριάτου».

σχετικά άρθρα

«Ικέτιδες του χθες, του σήμερα ικέτες»: Στο youtube η βραβευμένη ταινία του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης
«Ικέτιδες του χθες, του σήμερα ικέτες»: Στο youtube η βραβευμένη ταινία του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης
Γράφει η Τζένη Σιούτη, εκπαιδευτικός, υπεύθυνη πολιτιστικής ομάδας, 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης
«Ικέτιδες του χθες, του σήμερα ικέτες»: Στο youtube η βραβευμένη ταινία του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης