«Η δικαιοσύνη, η νομική ή φιλοσοφική θεωρία με την οποία εκφράζεται το Δίκαιο, αποτελεί ύψιστο αγαθό που δε στοχεύει στην ευδαιμονία όποιου την ασκεί, αλλά στον άνθρωπο και στην κοινωνία. Αποτελεί την κρατίστη των αρετών, την πιο όμορφη και μεγάλη φρόνηση, την κυβέρνηση της πολιτείας και έχει την πηγή της στην ανιδιοτέλεια και την ελευθερία της ψυχής. Ως επί το πλείστον όμως με τον όρο δικαιοσύνη νοείται, από τους μυθικούς χρόνους μέχρι σήμερα, η ικανοποίηση του, αποκαλούμενου γενικά , περί δικαίου αισθήματος.»
Τι συμβαίνει όμως και πώς ερμηνεύεται στο χώρο της Δικαιοσύνης μια οποιαδήποτε δικαστική απόφαση, η οποία λαμβάνεται με την οριακή πλειοψηφία (της μίας ψήφου), όπως πρόσφατα συνέβη στο Πενταμελές Εφετείο Αναστολών της Αθήνας, και όπως ουκ ολίγες φορές έχει συμβεί κατά το παρελθόν; Δεν δικάζουν και δεν αποφασίζουν στο χώρο της ίδιας δικαστικής αίθουσας οι δικαστές της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας, με τους ίδιους ισχύοντες νόμους, με τα ίδια δεδομένα και κοινά στοιχεία; Χαρακτηρίζει, επομένως, η ορθοκρισία, η επάρκεια, η ικανότητα και η αλήθεια την πλειοψηφία ή την μειοψηφία των δικαστών αυτών των οριακών αποφάσεων ή οι μεν ή οι δε γνωμοδοτούν, ψηφίζουν και αποφασίζουν με διαφορετικά κριτήρια;
Ποιοι, επομένως, δεν εμπιστεύονται και βάλλουν κατά της δικαιοσύνης; Οι όποιοι πολίτες και πολιτικοί ασκούν κριτική ή οι ίδιοι οι δικαστές , οι οποίοι με τη διαφορετική ψήφο και θέση τους αμφισβητούν στο απόλυτο τις όποιες , κατά οριακή πλειοψηφία, δικαστικές αποφάσεις. και άρα και την απονομή δικαιοσύνης;
Και το πρόβλημα δεν «υφίσταται» στο όταν μια «λανθασμένη» δικαστική απόφαση οδηγεί στην αθώωση ενός ενόχου, το πρόβλημα έγκειται στο όταν καταδικάζει έναν αθώο….
Αλλά, βέβαια, όλα αυτά (όπως και πολλά άλλα) αποτελούν ψιλά γράμματα, και άρα δυσδιάκριτα και αόρατα για τους ατσίδες και φωστήρες της θεόστραβης δημοσιογραφίας μας, αποτελούν ψιθύρους και ήχους της σιωπής (κοινώς μούγκας ) για τα βαρήκοα ώτα και της θεόκουφης (και κούφιας) δημοσιογραφίας μας…
Νίκος Πολυμενάκος
