Παναγιώτης Κάτσικας
Η θάλασσα στην Μυτιλήνη συνεχίζει να ξεβράζει πτώματα ναυαγών προσφύγων κάθε ηλικίας. Από το μεγάλο ναυάγιο της 28ης Οκτωβρίου, με τους περισσότερους από 45 νεκρούς, αλλά και από ναυάγια που κανείς δεν έμαθε ποτέ- χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες συνεχίζουν να φτάνουν παρά τους ισχυρούς ανέμους στα γύρω νησιά
Οι πόλεμοι, η παράνομη εμπορία ανθρώπων, τα κλειστά σύνορα, τα ψεύτικα σωσίβια συγκροτούν τον φαύλο κύκλο του δράματος ανθρώπων που ξεριζώθηκαν από την πατρίδα τους με την σφραγίδα των ντόπιων και ξένων αφεντάδων.
Σαν την οικογένεια των εξαθλιωμένων αγροτών την στιγμή που βλέπουν το σπίτι της να γκρεμίζεται στα σταφύλια της οργής, έτσι και οι πρόσφυγες αν δεν μετατρέπονται σε σκιές των εαυτών τους, βυθίζονται στο πέλαγος η θάβονται σε οποίο νησί τους περισυλλέξουν.
Σε λίγο η Μυτιλήνη θα γίνει ολόκληρη ένας τάφος
Οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν στο Facebook από τον Velissario Kossivaki
Η προσφυγιά - 1972
Πάνε κι έρχονται καράβια
φορτωμένα προσφυγιά
βάψαν τα πανιά τους μαύρα
τα κατάρτια τους μαβιά
Σε ποια πέτρα σε ποιο χώμα
να ριζώσεις τώρα πια
κι απ’ το θάνατο ακόμα
πιο πικρή είσαι προσφυγιά
Πού να βρίσκεται ο πατέρας
ψάχνει η μάνα για παιδιά
μας εσκόρπισε ο αγέρας
σ’ άλλη γη σ’ άλλη στεριά
Σε ποια πέτρα σε ποιο χώμα
να ριζώσεις τώρα πια
κι απ’ το θάνατο ακόμα
πιο πικρή είσαι προσφυγιά
Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
