Τούτος ο λαός, αφέντη μου,
δεν ξέρει πολλά λόγια,
σωπαίνει, ακούει κι όσα του λες
τα δένει κομπολόγια,
Και κάποιο βράδυ, πες, σαν χθες,
υψώνει το κεφάλι,
κι αστράφτουνε τα μάτια του
κι αστράφτει ο νους του πάλι.
Γιάννης Ρίτσος
Λίγε ημέρες πριν την ημέρα του δημοψηφίσματος, βρήκα έναν φίλο και συμμαθητή στον δρόμο και παρόλο που είχα να τον δω καιρό το πρώτο πράγμα που είπαμε ήταν για τις πολιτικές εξελίξεις.
Τον ρώτησα για πλάκα, δεν πιστεύω να φοβάσαι τώρα με τις τράπεζες;
Ο παλιός καλός φίλος μου απάντησε κρυστάλλινα, πως δεν έχει να φοβάται τίποτα γιατί δεν έχει τίποτα. Αυτοί που φοβούνται είναι αυτοί του Κολωνακίου μου λέει!
Και συνεχίζει περιγράφωντας τον πανικό που επικρατεί στους θαμώνες του μαγαζιού, στο Κολωνάκι όπου και εργάζεται!
Να δείς πως κάνουν μου λέει! Έχουν φάει τα λυσσακά τους και καλούν κόσμο σε κινητοποιήσεις, και εμένα δεν μου πολύ μιλάνε γιατί θα πάρω ανάποδες... με ξέρουν δεν μασάω!
Τον άκουσα προσεχτικά, συμφώνησα σε όλα!
Κοιτάζοντας σήμερα τα στατιστικά στο Υπουργείο Εσωτερικών, θυμήθηκα τον Μιχάλη. Το ΝΑΙ στη Νίκαια είχε 27% ενώ στην Εκάλη 78,5%.
Ο Μιχάλης και απο την απέναντι το Κολωνάκι, η Εκάλη και η Κηφισιά στην πιο ταξική μάχη των τελευταίων πολλών ετών.
Φαντάζομαι πως ο Μιχάλης θα πάει την Δευτέρα στην δουλειά του με ψηλά το κεφαλί!
Τα ποσοστά στην Εκάλη
Τα ποσοστά στη Νίκαια
