Διαδηλώσεις, πορείες, επέτειος της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, ο Ρωμανός χορεύει με το θάνατο, καταστολή, οι πρόσφυγες στο πεζοδρόμιο του Συντάγματος, φτώχεια, απόγνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη, αγώνας...
Κι όμως ο Παπαχελάς μας "ταξιδεύει" στην φωταγωγημένη Ν. Υόρκη!!! Πρωτοσέλιδο της Καθημερινής της Κυριακής 7/12/14.
Τα 42.000 φωτάκια εκεί είναι σημαντικότερα από αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας....
Το έχουμε ξαναπεί και θα το ξαναπούμε. Υπάρχουν δυο πατρίδες. Η μια ταξιδεύει στα ελβετικά σαλέ, παίρνει μίζες από τις Siemens, αγοράζει κάμερες που φωτογραφίζουν το λαό, έχει εφεύρει δεκάδες τρόπους για να θωρακίζει το «είναι» και το «αντέχειν» της από τον εσωτερικό εχθρό της. Η άλλη πατρίδα τρέχει για το μεροκάματα, ζει με 300 ευρώ, πεθαίνει στην ανεργία και στην αλλότρια εργασία, αναγκάζεται να πληρώνει τις θηλιές των τραπεζών που βλέπουν τα αμύθητα κέρδη τους να αυξάνονται.
Αυτές οι δύο πατρίδες συγκρούονται. Άτυπα και φανερά.. Υπόγεια και στους δρόμους. Άλλοτε δυνατά κι άλλοτε αδύναμα. Αλλά συγκρούονται. Ο ένας κόσμος δεν έχει τίποτε κοινό με τον άλλον. Στη Ρώμη, το χειρότερο μαρτύριο ήταν όταν έδεναν ένα υγιές κορμί με ένα σαπισμένο ώσπου να σαπίσει και αυτό. Οφείλουμε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο γιατί αν συνηθίσουμε το κακό, θα του μοιάσουμε!
Κι όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν, χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, δεν έχει παρά να υποβληθεί στη βάσανο να κάνει λίγο πίσω ή λίγο μπρος και να δει τα πράγματα όπως έχουν, όπως φτιάχτηκαν κι όπως προοιωνίζονται για αύριο. Δύσκολα πράγματα, αλλά απολύτως αναγκαία.
Χρήστος Κάτσικας
