ΝΟΜΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Θέρος 2014
Η Θεατρική Ομάδα Καθηγητών της ΕΛΜΕ Νομού Ηρακλείου (ΘΟΚΝΗ) παρουσιάζει την νέα της εργασία για την περίοδο του 2014, την τραγωδία του Ευριπίδη ΜΗΔΕΙΑ.
Οι πρώτες παραστάσεις θα δοθούν
το Σάββατο 12 & την Κυριακή 13 ΙΟΥΛΙΟΥ 2014
στο Κηποθέατρο ‘Μάνος Χατζδάκις’
(είσοδος από την οδό Πλαστήρα),
στις 9:30 μ. μ.
Η παράσταση αποτελεί εργαστηριακή και ερευνητική δοκιμή της ομάδας βασισμένη στην ξεχωριστή μετάφραση-απόδοση της ΜΗΔΕΙΑΣ από τον Γιώργο Χειμωνά.
Η πρωτότυπη μουσική, γραμμένη ειδικά για την παράσταση, είναι του Δημήτρη Χατζάκη, ο οποίος δίδαξε τον ενδεκαμελή Χορό στο ‘ζωντανό’ επί σκηνής τραγούδι.
Την ένδυση επιμελήθηκε η Ντεσισλάβα Τοπάλοβα, ενώ τις μάσκες κατασκεύασε ειδικά η Μαρία Γραικού.
Στην παράσταση συμμετέχουν δέκα οκτώ (18) μέλη, συνάδελφοι και μη, της ομάδας.
Η συμβολική πρόσκληση της παράστασης είναι πέντε (5) ευρώ. Tα χρήματα θα διατεθούν στο ταμείο αλληλεγγύης της ΕΛΜΕ για τους απολυμένους και σε διαθεσιμότητα συναδέλφους.
ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ
ΝΟΜΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Περίοδος 2014
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ
Σκηνοθεσία: Αντώνης Περαντωνάκης
Μουσική: Δημήτρης Χατζάκης
Ένδυση: Ντεσισλάβα Τοπάλοβα
Μάσκες -ψιμύθια: Μαρία Γραικού
Τροφός: Μαρία Οικονομάκη
Παιδαγωγός: Γιώργος Παυλίδης
Μήδεια: Κατερίνα Σαβουλίδη
Κρέοντας: Κώστας Πηγάκης
Ιάσονας: Λευτέρης Κουφάκης
Αιγέας: Άρης Βελιδάκης
Άγγελος: Γιάννης Κοσόγλου
Χορός Κορινθίων Γυναικών
Μάρω Σωμαράκη Ιωάννα Κωστάκη
Μαρία Ακρασάκη Σοφία Αποστολάκη
Εύη Πουλή Γεωργία Φραγκιουδάκη
Λίτσα Καλογερίδη Πελαγία Παναγιωτάκη Ολίνα Παντίδη Μαρία Δρακάκη
Ιωάννα Φιωτάκη
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Πάλι στοὺς δρόμους ὁποὺ ζήσαμε τὴν προσωπίδα
κόκκινη μὲ σταλαγματιὲς χρυσοῦ
τέτοια περιπέτεια τέτοια ὡραία ἐλπίδα
μέσ᾿ στὶς συνέχειες τῶν ὀνείρων ἔχω τὸν ἀμνὸ
δὲν πιστεύω στὰ ποτάμια ὁλοένα τρέχουν
δὲν πιστεύω στὰ φύλλα ὁλοένα πέφτουν
εἶναι θεία ἔνδον αἰθάλη π᾿ ἀλλάζει τὶς ὁράσεις
κι ὁ θάνατος βαθαίνει τὴν τέφρα.
Δὲν ἔχει μητρότητα ὁ ἴλιγγος
δὲν ἔχει πατρότητα ἡ νύχτα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ
“ Δύο φορὲς βάρβαρη ἡ Μήδεια – ἀπὸ καταγωγὴ κι ἀπό ἔρωτα.
Τώρα ἀπομακρύνεται ὅλο καὶ βαθύτερα στὸ σκοτάδι ποὺ εἶναι ὁ ἔρωτας -πρέπει νὰ ἔχει σκοτάδι ὁ ἔρωτας γιὰ νὰ μὴ φαίνεται ὅτι ὁ Ἄλλος λείπει, πρέπει νὰ ἔχει πολὺ σκοτάδι ὁ βάρβαρος ἔρωτας τῆς Μήδειας ἀφοῦ ὁ Ἰάσονας δὲν ἦταν ποτὲ μαζί της: δὲν εἶναι τώρα κι ἄρα δὲν ἦταν ποτέ. Ἀλλὰ ἐκείνη ἦταν ἀπὸ πάντα ἐκεῖ, θὰ εἶναι ἐκεῖ ὥς τὸ τέλος (αὐτὸ τὸ ἐκεῖ φθάνει καὶ μέχρι τὸν συγκεκριμένο τόπο τῆς ἱστορίας: τὸ δράμα ξεσπάει ὅταν ὁ Κρέοντας διώχνει τὴν Μήδεια ἀπὸ τὴν πόλη)∙ δὲν βγῆκε ποτὲ ἀπὸ τὸ σκοτάδι της – καὶ ἡ ἔσχατη ἐρωτικὴ πράξη της πρὸς τὸν Ἰάσονα εἶναι νὰ τὸν ἀναγκάσει, μὲ τὴν βία, νὰ συναντηθεῖ μαζί της μέσα ἀπὸ τὸν πόνο του γιὰ τὰ σκοτωμένα του παιδιά. Δὲν φταίει αὐτὴ, δὲν ἔχει ἄλλον τρόπο, γιατὶ κανένα ἄλλο συναίσθημά του δὲν βρίσκει – δὲν ὑπάρχει, γιὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσει: ὁ πόνος του γιὰ τὰ παιδιά, εἶναι τὸ τελευταῖο, τὸ μοναδικὸ τέχνασμά της ποὺ θὰ τὸν ὑποτάξει στὴν πιὸ μαρτυρικὴ, στὴν πιὸ ἀληθινὴ (γιατὶ δὲν ἔμεινε καμμιὰ ἄλλη ἀλήθεια ἀπὸ τὸν γάμο τους) ἕνωσή του μαζί της. Δὲν τὴν ἐνδιαφέρει. Ὁ Ἰάσονας μπαίνει στὸ σκοτάδι.”
“Εἰσαγωγὴ τοῦ Μεταφραστή 2 [σελ. 12-13]
ΜΗΔΕΙΑ Εὐριπίδη (1989)
