Τελικά όταν αρπάξεις τις καραμπίνες και αρχίσεις να πυροβολείς εναντίον «μαυριδερών» μπαγκλαντεσιανών δούλων που τολμούν να ζητήσουν τα λεφτά τους από ένα ευυπόληπτο επιχειρηματία με ελληνικό αίμα, υποπίπτεις στο αδίκημα της «σκοπούμενης βλάβης».
Αν τώρα «τύχαινε» να είχε πεθάνει κι ένας από τους εργάτες της Μανωλάδας μπορεί τότε να είχαμε και το αδίκημα της νόμιμης άμυνας για να μπορέσει το δίκαιο να αποδοθεί στο… ντόπιο επιστάτη!
Τριάντα πέντε τραυματισμοί ανθρώπων με τις καραμπίνες του μίσους γεμάτες σφαίρες είναι όπως και να το κάνουμε… μικρότερης ηθικής και ποινικής απαξίας πράξη από το να κλέψει ένας πεινασμένος ένα σπίτι απειλώντας τον ιδιοκτήτη με ένα μαχαίρι που τελικά δεν χρησιμοποίησε.
Στην περίπτωση αυτή ο ληστής κυνηγήθηκε πυροβολήθηκε στο κεφάλι και έπεσε νεκρός. «Τιμωρήθηκε» δια της αυτοδικίας ενώ ο ντόπιος θύτης του δεν μπήκε ούτε μια μέρα φυλακή. Οι νόμοι -βλέπετε- είναι συχνά «παράξενοι» σε τούτη την ευρωπαϊκή χώρα.
Α.Ψ.
