Μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων του "Μεγάλου" καναλιού. Ρεπορτάζ για την ανεργία και για τα επιδόματα που κάποιοι παίρνουν και κάποιοι όχι. Μακροχρόνια, βραχυχρόνια, μεσοχρόνια άνεργοι και διάφορα τέτοια περίεργα, με τους απαραίτητους αριθμούς δίπλα. Εκατοντάδες χιλιάδες συνόδευαν κάθε κατηγορία.
Εμείς, μια παρέα άνεργοι, παρακολουθούσαμε βαριεστημένα το δελτίο. Ακούγοντας το ρεπορτάζ κοιταχτήκαμε κι αρχίσαμε να σκεφτόμαστε σε ποια κατηγορία ανήκει ο καθένας μας. Βγάλαμε τις ανεργίες μας πάνω στο τραπέζι και τις μετρήσαμε. Ο Νίκος τελικά την είχε μεγαλύτερη. Κοντεύει 2 χρόνια άνεργος. Εγώ ήρθα τρίτος με 9 μήνες. Δεύτερος ο Μάνος με 11 μήνες και τέταρτος και καταϊδρωμένος ο Τάκης με 6 μήνες.
Μετά την απαραίτητη πλάκα και τα μεγάλα γέλια που έπεσαν με το μέτρημα, πλάκωσε βουβαμάρα. Χάλασα το χαλαρό κλίμα γιατί είπα: "Ρε σεις, γι΄ αυτούς τους τύπους δεν είμαστε άνθρωποι. Νούμερα είμαστε. Δεν μας χαμπαριάζει κανείς τους. Αλλά δεν φταίει κανένας άλλος. Εμείς φταίμε, γιατί αν αυτές οι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες μαζευόμασταν μια μέρα κάπου και φυσάγαμε όλοι μαζί δεν θα είχε μείνει τίποτα όρθιο. Αλλά πώς να συνεννοηθούμε; Εδώ δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε εμείς οι τέσσερις, θα συνεννοηθούμε τόσοι απελπισμένοι;"
Κι αρχίσαμε την ανάλυση που κατέληξε πάλι στο ίδιο αδιέξοδο. Ποιο κόμμα έχει πρόταση για την ανεργία; Και τελικά τσακωθήκαμε, όπως κάνουμε πάντα όταν φτάνουμε σ΄ αυτό το σημείο. Και μετά πιάσαμε την τράπουλα και το ρίξαμε στη δηλωτή. Και νυχτώσαμε...
Ανέστης , 28 χρ.
Πηγή: Ημερολόγιο ενός ανέργου
