Φτάνουμε στα όριά μας, σκάμε, είμαστε στο μη περαιτέρω και τελικά έχουμε απαυδήσει ή έχουμε απηυδήσει;
Έχω απαυδήσει ή έχω απηυδήσει;
Το ρήμα απαυδώ είναι σύνθετο από το ἀπό + αὐδῶ.
Το ρήμα ἀπ-αυδῶ «παύω να μιλώ, μένω άφωνος» (< ἀπό +αὐδῶ «μιλώ»), που έφτασε να σημαίνει στον αόριστο απηύδησα «κουράστηκα (από κάτι δυσάρεστο), εξαντλήθηκα, δεν μπορώ άλλο».
Από τη συχνή χρήση τού ρήματος απαυδώ στον αόριστο, απηύδησα (με το -η- της ρηματικής αύξησης) θεωρήθηκε ότι το ρήμα έχει -η- και στον ενεστώτα και στους άλλους χρόνους. Έτσι σχηματίστηκαν τύποι απηυδώ(!) αντί απαυδώ και έχω απηυδήσει(:) αντί έχω απαυδήσει. Προφανώς οι ορθοί τύποι είναι: απ-αυδώ, απ-ηύδησα και έχω απ-αυδήσει.
Οι άλλοι είναι εσφαλμένοι τύποι, καθώς η αύξηση στα ρήματα μπαίνει μόνο στην οριστική και μόνο στον παρατατικό και αόριστο. Οπότε οι ορθοί τύποι είναι : απαυδώ – απηύδησα – έχω απαυδήσει – να/θα/ας απαυδήσω.
