Το ελληνικό κράτος δεν χρειάζεται πια φιλολόγους!
Αρκετά! νισάφι ! Μας το έδειξαν επανειλημμένως οι πολιτικοί μας, οι εκάστοτε υπουργοί παιδείας. Δεν χρειάζεται, πια, η εκπαίδευση φιλολόγους! Τι δεν καταλαβαίνουμε; Κάνουν ό,τι μπορούν μόνοι τους οι άνθρωποι, χωρίς τη βοήθειά μας για να τα βγάλουν πέρα, εξ ου και οι αναθέσεις μαθημάτων. Το μάθημα της ιστορίας το αναθέτουν σε θεολόγους, τα κείμενα όπου βολεύει κάθε φορά, τα αρχαία ελληνικά τους δυσκολεύουν λίγο, αλλά, νομίζω, οσονούπω έρχεται λύση και γι’ αυτό.
Όσο για τις προσλήψεις στον κλάδο μας, οι αριθμοί μαρτυρούν τα γεγονότα. Είμαστε περίπου 12.500 (!) αδιόριστοι (η συντριπτική πλειοψηφία χωρίς ΑΣΕΠ) και οι προσλήψεις ΠΕ02 κάθε χρόνο δεν ξεπερνούν τους 300-400; Αυτές τις μέρες ακούγαμε και διαβάζαμε για 2000-3000 προσλήψεις εκπαιδευτικών στην α΄ φάση κι όταν επιτέλους ήρθε η ώρα διαπιστώσαμε μόλις 199 προσλήψεις φιλολόγων από το σύνολο των χιλιάδων ΠΕ02! Μήπως οι άνθρωποι δεν μας συγκαταλέγουν στο σύνολο των «εκπαιδευτικών»; Κι αν όχι, πού μας συγκαταριθμούν; Κι ερωτώ: υπάρχει κάποιος που πιστεύει πραγματικά ότι ενδιαφέρονται οι κατά καιρούς υπουργοί παιδείας για τους φιλολόγους; Δεν υπάρχουμε γι’ αυτούς. Αυτήν την εντύπωση, τουλάχιστον, μας δίνουν. Αυτό που εύκολα διακρίνει κανείς είναι φληναφήματα, φρούδες ελπίδες κι έπεα πτερόεντα…
Αλλά ας είναι. Ας δεχτούμε ότι ο νέος μας υπουργός παιδείας προσπαθεί να βελτιώσει τα πράγματα και να επιφέρει κάποια θετική αλλαγή σε τούτη την απαράδεκτη κατάσταση. Σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει όλοι μαζί να του ευχηθούμε καλή επιτυχία στο εγχείρημά του και να του υπενθυμίσουμε ότι περιμένουμε εναγωνίως τις θετικές εξελίξεις . Ταυτόχρονα, όμως, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι είναι, αν μη τι άλλο, άδικο να κλείνει ο οποιοσδήποτε υπουργός παιδείας την πόρτα του σχολείου με νέους πίνακες, ασεπ ή ό,τι άλλο σ’ όλους αυτούς που βρίσκονται με φιλότιμο, ευαισθησία και ειλικρινές ενδιαφέρον για τους μαθητές τους 10-15 χρόνια στην εκπαίδευση, μαζεύοντας μόριο-μόριο και κοντεύοντας τα15.000, 20.000, 22.000 μόρια καθαρής προϋπηρεσίας και τα 35-40 χρόνια του βίου τους, περιμένοντας κάποτε να διοριστούν.
Τελειώνοντας, ένα έχω να πω. Έχουμε βιώσει την αδικία, την ταλαιπωρία και την αβεβαιότητα στο έπακρον ! Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε, να φωνάξουμε, να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας; Είμαστε 12.500 άνθρωποι...ολόκληρη πολιτεία! Ας πάρουμε την πένα μας, το μολύβι μας, κι ας… ξεχυθούμε !
Τ. Ρ.
αδιόριστη φιλόλογος
