Ας μιλήσουμε για τον αυτισμό. Αλλά αυτή τη φορά ας μη μιλήσουμε για τα παιδιά. Να μιλήσουμε για τους γονείς τους.
Για εκείνους που από τη στιγμή της διάγνωσης μπαίνουν σε έναν αγώνα χωρίς γραμμή τερματισμού. Για εκείνους που μετρούν τη μέρα τους σε θεραπείες, ραντεβού, διαδρομές και ώρες αναμονής.
Για εκείνους που διανύουν χιλιόμετρα, αλλάζουν ολόκληρη τη ζωή τους, αφήνουν πίσω δουλειές, προσωπικές ανάγκες και κοινωνική ζωή, για να μη χάσει το παιδί τους ούτε μία ευκαιρία.
Για εκείνους που πρέπει να θυμούνται τα πάντα, να προβλέπουν τα πάντα, να οργανώνουν τα πάντα.
Που φοβούνται μια αλλαγή θεραπευτή.
Που αγωνιούν όταν διαταράσσεται η ρουτίνα.
Που τρέμουν μήπως χαθεί η σταθερότητα που με τόσο κόπο έχτισαν. Κάποιος που δεν έχει επαφή με τον αυτισμό δεν φαντάζεται τι σημαίνει αλλαγή της ρουτίνας. Τι γολγοθάς είναι οι διακοπές που σταματάνε τα ειδικά σχολεία ή τα κέντρα θεραπειών. Τι εφιάλτης είναι η αλλαγή των εποχών. Τι κρύος ιδρώτας τους λούζει όταν θεραπευτής αρρωστήσει.
Οι γονείς αντιμετωπίζουν τέτοιο στρες ισοδύναμο με εκείνο των στρατιωτών στην πρώτη γραμμή της μάχης.
Έμαθαν να πολεμάνε στην πρώτη γραμμή για να επιζήσουν. Κάθε μέρα ένα ναρκοπέδιο που πρέπει να διασχίσουν.
Κάθε μέρα μια αντιξοότητα που πρέπει να υπερνικήσουν.
Τι πρέπει να έχουν αυτή οι γονείς; Μια μόνο λέξη Κατανόηση….