Στο τραπέζι μας αυτό προσεγγίζουμε την οντότητα της Διαταρραχής Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινιτικότητας (ΔΕΠΥ) , ως κοινωνικής κατασκευής, ψυχιατρικής διαταραχής ή ψυχοδυναμικού συμπτώματος, επικεντρωμένου στην ιδιοπροσωπία του υποκειμένου παιδιού – μαθητή, όπου το σύμπτωμα καθίσταται κατανοητό μόνο στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου συγκειμένου (context), τόσο ενδοψυχικού όσο και διαψυχικού – πολιτισμικού. Η θεώρηση αυτή, επερωτάται με τα εξής διερωτήματα: 1) Σύμφωνα με την ψυχοδυναμική οπτική, το κάθε παιδί, με τη θεωρούμενη ως ΔΕΠΥ, χαρακτηρίζεται από μια ειδική ψυχική κατατομή (προφίλ) , η οποία το διαφοροποιεί από κάθε άλλο παιδί με ΔΕΠΥ (ανομοιοένεια μεταξύ των παιδιών). Το παιδί , καταλήγει στην εμφάνιση χαρακτηριστικών τυπικών συμπτωμάτων της διαταραχής αυτής, αφενός επειδή δυσχεραίνεται να μεταφράζει – ερμηνεύει το κάθε φορά πραματολογικό συγκείμενο ,και αφετέρου, επειδή η ψυχικοποίησή του (mentalization) βραχυκυκλώνεται ( short-circuit/ court- circuitant ) από τα συνεχή acting out – εκδραμάτιση (passage à l'acte) , και από την εξιδανίκευση των επιθετικών αντιδράσεων , με κύριο χαρακτηριστικό τη χαμηλή ανοχή του ψυχισμού στις εσωτερικές και εξωτερικές ματαιώσεις . Στον αντίποδα της ανωτέρω προσέγγισης , η περιγραφική οπτική της διάγνωσης της ΔΕΠΥ χαρακτηρίζει τη διαταραχή αυτή ως νευροαναπτυξιακή. 2) Μήπως η υπερ- διάγνωση και η υπερ- παρέμβαση, ενίοτε προκλητές , της ΔΕΠΥ : α)συναρτώνται με την επικρατούσα κοινωνική συγκειμενικοποίηση (contextualisation) για επίτευξη των <<κανονιστικών>> μαθησιακών στόχων – ενίοτε εν δυνάμει ταξικών, βλ ταξική νεύρωση - στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία των πολιτών , και β) συμβάλλουν στην εγκατάσταση – παγίωση των μαθησιακών δυσκολιών και των διαταραχών συμπεριφοράς ως ψυχοδυναμικών <<συμπτωμάτων>> ( με λανθάνουσα απόρροια την ψυχική ευαλωτότητα ) και όχι στην αντιμετώπισή τους, οδηγώντας ενδεχομένως στην <<κακοποίηση>> του παιδιού , στην εμφάνιση συμπεριφορών επικινδυνότητας ( at risk), και κυρίως στην παρεμπόδιση (inhibition) απαρτίωσης της υποκειμενικοποίησής του ; 3) Ποια είναι τα όρια και ποιοι οι περιορισμοί της φαρμακευτικής συνταγογράφησης σε συνδυασμό με την α-θεωρητική ιδεολογία του DSM-5 , αλλά και την ψυχοδυναμική οπτική; , και 4) Υπάρχει όντως ανάγκη επαναπροσδιορισµού των σταθερών ταυτοτικών σηµείων αναφοράς για την επιστηµολογική - επιστηµονική εννοιολόγηση «της προσαρµογής» και «της δηµιουργικότητας» του παιδιού-εφήβου, ως «υποκειµένου» και «µαθητή» , διαμέσου των συμβολοποιήσεων - επανασυµβολοποιήσεων των περιεχόντων και των περιεχοµένων της σκέψης (continus contenants de pensée) από τους «θεσµούς» της οικογένειας, του σχολείου και της ψυχικής υγείας στο σύγχρονο πολιτισµικό μας πλαίσιο- συγκείµενο;
ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ: ΔΕΠΥ, νευροαναπτυξιακή διαταραχή; , DSM-5, ψυχοδυναμικό σύμπτωμα , διάγνωση - υπερδιάγνωση, παρέμβαση - υπερπαρέμβαση, φαρμακευτική θεραπεία.
ΘΕΜΑ 2.: «Η ΔΕΠΥ ΣΤΑ ΤΥΦΛΟΚΩΦΑ ΠΑΙΔΙΑ.» .
Εισηγήτρια: Δρ. Ζέζα Μαρία , Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής, Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Τυφλοκωφών Αθήνας, Δρ Ειδικής Αγωγής, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Επιστημονική συνεργάτις του Εργαστηρίου Ειδικής και Θεραπευτικής Αγωγής (ΕΡ.Ε.Θ.Α.) ,Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
ΘΕΜΑ 3. : « ΔΙΑΓΝΩΣΗ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΔΕΠΥ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ».
Συν-εισηγητής : Δρ. Μουταβελής Αδριανός ,Σύμβουλος Εκπαίδευσης Ειδικής Αγωγής και Ενταξιακής Εκπαίδευσης (Ε.Α.Ε ) , Δ’ Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΙΠΕ) , Δ’ Αθήνας
Συν-εισηγήτρια: Καπετάνιου Αθανασία , Προϊσταμένη 2ου ΚΕΔΑΣΥ Δ’ Αθήνας
Συν- εισηγητής: Δρ. Κούτρας Στέφανος , Σύμβουλος Εκπαίδευσης ΠΕ 70 , Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΙΠΕ), Α’ Αθήνας, Δρ Ειδικής Αγωγής, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Επιστημονικός συνεργάτης του Εργαστηρίου Ειδικής και Θεραπευτικής Αγωγής (ΕΡ.Ε.Θ.Α.) ,Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
