Υπάρχει μια υπόθεση στην Α΄ Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αθήνας που μοιάζει με φαύλο κύκλο. Επτά στελέχη εκπαίδευσης είχαν απαλλαγεί από τα καθήκοντά τους στο πλαίσιο της αξιολόγησης. Προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη. Δικαιώθηκαν. Επανήλθαν. Και λίγο αργότερα, απαλλάχθηκαν και πάλι.
Η ακολουθία είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο με τον οποίο το διοικητικό σύστημα διαχειρίζεται τις δικαστικές ακυρώσεις: όχι με αναστοχασμό, αλλά με επανάληψη της ίδιας πράξης, αυτή τη φορά «νομιμοποιημένης» από μια τυπική συμμόρφωση.
Το «λάθος» που εντόπισε το Διοικητικό Εφετείο και η συμμόρφωση που… δεν συμμορφώθηκε
Το 2026 εκδόθηκαν οι αποφάσεις 1144/2026 και 1145/2026 του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών. Με αυτές, το δικαστήριο ακύρωσε την απαλλαγή των στελεχών για έναν συγκεκριμένο, τεχνικό αλλά κρίσιμο λόγο, ότι δεν είχε προηγηθεί η απαιτούμενη πρόταση του αρμόδιου Τοπικού Συμβουλίου Επιλογής.
Με άλλα λόγια, η διοίκηση είχε προχωρήσει στην απαλλαγή χωρίς να τηρήσει τη διαδικασία που η ίδια η νομοθεσία προβλέπει. Το δικαστήριο έκρινε ότι αυτό δεν μπορεί να σταθεί. Η Διοίκηση υποχρεώθηκε να συμμορφωθεί με το περιεχόμενο των αποφάσεων και να επαναφέρει τη διοικητική κατάσταση των προσφευγόντων σύμφωνα με όσα κρίθηκαν δικαστικά.
Εδώ αρχίζει το πραγματικό ενδιαφέρον.
Μετά τη δικαστική αυτή εξέλιξη, εκδόθηκαν επτά νέες πράξεις απαλλαγής στελεχών εκπαίδευσης. Αναρτήθηκαν στη Διαύγεια και – το κρίσιμο – αναφέρουν ρητά ότι εκδίδονται σε συμμόρφωση προς τις αποφάσεις 1144/2026 και 1145/2026 του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών. Πρόκειται, δηλαδή, για μια εξής παράδοξη κατάσταση: η διοίκηση επικαλείται τη δικαστική απόφαση που την υποχρέωσε να επαναφέρει τα στελέχη, για να τα απαλλάξει εκ νέου. Η τυπική συμμόρφωση τηρείται. Η ουσία – η παραμονή των στελεχών στη θέση τους – δεν τηρείται.
Δείτε εδώ χαρακτηριστική πράκη απαλλαγής.
Όταν μια διοικητική αρχή ακυρώνεται δικαστικά για διαδικαστικό σφάλμα, έχει δύο επιλογές: είτε να διορθώσει το σφάλμα και να επανεξετάσει την ουσία της απόφασης, είτε να επαναλάβει την ίδια απόφαση αφού καλύψει τον τύπο. Η δεύτερη επιλογή δεν είναι συμμόρφωση. Είναι παράκαμψη της δικαστικής κρίσης μέσω της τυπικής της εκτέλεσης.
Το γεγονός ότι οι νέες πράξεις απαλλαγής επικαλούνται ρητά τις δικαστικές αποφάσεις που υποτίθεται ότι τις εμποδίζουν, δημιουργεί ένα νομικό και ηθικό παράδοξο. Από τη μια, η διοίκηση δηλώνει υπάκουη στη Δικαιοσύνη. Από την άλλη, ενεργεί ακριβώς αντίθετα από το πνεύμα της δικαστικής κρίσης.
