Τα τελευταία χρόνια, το ελληνικό σχολείο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια σταδιακή αλλαγή προσανατολισμού. Η έμφαση στη μετάδοση και την κατάκτηση γνώσεων συνυπάρχει πλέον με μια ολοένα ισχυρότερη προώθηση των δεξιοτήτων, της βιωματικής μάθησης και των μαθητικών projects.
Στο επίκεντρο αυτής της νέας προσέγγισης βρίσκεται η λογική του «μαθαίνω πώς να μαθαίνω», η οποία παρουσιάζεται ως απάντηση στις ανάγκες ενός μεταβαλλόμενου κόσμου και ως τρόπος ενίσχυσης της αυτονομίας των μαθητών. Ωστόσο, η συζήτηση αποκτά διαφορετική διάσταση όταν τίθεται το ερώτημα τι συμβαίνει εάν η ανάπτυξη δεξιοτήτων αποσυνδεθεί από τη γνώση, το περιεχόμενο και τη βαθύτερη κατανόηση.
Η ανακοίνωση εξετάζει παράλληλα τη διαδρομή αυτής της αλλαγής στην ελληνική εκπαίδευση, τη σύνδεσή της με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και τον μεταβαλλόμενο ρόλο του εκπαιδευτικού, ο οποίος καλείται όλο και περισσότερο να λειτουργεί ως «διευκολυντής της μάθησης».
Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν το σύγχρονο σχολείο μπορεί να καλλιεργεί επικοινωνία, δημιουργικότητα και προσαρμοστικότητα χωρίς να περιορίζει τον χρόνο και τον χώρο που απαιτούν η γνώση, η κριτική σκέψη και η ουσιαστική μόρφωση. Οι εμπειρίες εκπαιδευτικών από την καθημερινή τάξη προσθέτουν μια ακόμη διάσταση στη συζήτηση, αναδεικνύοντας την απόσταση που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στον σχεδιασμό μιας εκπαιδευτικής πολιτικής και στην εφαρμογή της στην πράξη.
