Πόσες φορές η σχολική χρονιά δεν καταλήγει σε έναν αγώνα δρόμου για την ύλη; Σελίδα 5, σελίδα 15, ένα κεφάλαιο ακόμη, λίγες ασκήσεις παραπάνω και μετά… εξετάσεις.
Ο Κώστας Θεριανός, στη σειρά Vidcast του alfavita.gr, «Για τα παραμύθια της σχολικής ζωής και άλλες ιστορίες του πίνακα», μεταφέρει το βάρος από την ποσότητα της ύλης σε αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να αποτελεί στόχο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, τα προσδοκώμενα μαθησιακά αποτελέσματα.
Δεν αρκεί να έχουμε «βγάλει» την ύλη
Η λογική είναι απλή, αλλά στην πράξη απαιτεί μια διαφορετική ματιά στο μάθημα. Όπως εξηγεί, όταν φτάνει η στιγμή της εξέτασης, τα θέματα δεν θα έπρεπε απλώς να ελέγχουν αν ο μαθητής θυμάται πληροφορίες από τις σελίδες που διδάχθηκαν. Θα έπρεπε να συνδέονται με όσα θέλουμε πραγματικά να έχει κατακτήσει μέσα από το μάθημα.
«Τι σημαίνει όμως να πάμε να πιάσουμε το μαθητή διαβασμένο;» αναρωτιέται ο Κώστας Θεριανός.
Και το ερώτημα οδηγεί κατευθείαν στο τι διδάσκουμε όλο τον χρόνο και τι ζητάμε τελικά από τον μαθητή στις εξετάσεις;
Αν το μάθημα περιορίζεται στην κάλυψη συγκεκριμένων σελίδων και στην απομνημόνευση πληροφοριών, τότε η επιτυχία μπορεί εύκολα να μετρηθεί με το πόσο καλά θυμάται ο μαθητής το βιβλίο. Αν όμως ο στόχος είναι κάτι περισσότερο, τότε και η διδασκαλία και η αξιολόγηση πρέπει να ακολουθούν την ίδια κατεύθυνση. Ο Κώστας Θεριανός θέτει ουσιαστικά το δίλημμα θέλουμε να ξέρει ο μαθητής συγκεκριμένες πληροφορίες από ένα κεφάλαιο ή θέλουμε να έχει αποκτήσει συγκεκριμένες γνώσεις και δεξιότητες που μπορεί να χρησιμοποιήσει;
«Τι θέλουμε απ' όλη αυτή την ύλη; Τι να μάθουν από τη σελίδα 5 μέχρι τη σελίδα 15; Τι διδάσκουμε; Διδάσκουμε σελίδες; Διδάσκουμε τις πληροφορίες μέσα σε ένα κεφάλαιο; Ή εμείς θέλουμε να διακρίνουμε κάποια προσδοκώμενα μαθησιακά αποτελέσματα που θέλουμε να έχει ο μαθητής;», διερωτάται.
Η διαφορά δεν είναι απλώς ορολογική. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζεται το μάθημα. Αν ο εκπαιδευτικός ξεκινά από το ερώτημα «ποιες σελίδες πρέπει να καλύψω;», τότε ο στόχος είναι η ολοκλήρωση της ύλης. Αν ξεκινά από το «τι θέλω να μπορεί να γνωρίζει και να κάνει ο μαθητής στο τέλος;», τότε η ύλη γίνεται το μέσο και όχι ο τελικός σκοπός.
Ο ίδιος δίνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τη διδασκαλία της Φυσικής: «Να λέμε δηλαδή ότι ο δικός μας ο μαθητής από το μάθημα της φυσικής θέλουμε να ξέρει να δύο 3τσ επάνω σε αυτά δουλεύουμε. Έτσι και αυτά είναι που του ζητάμε στο τέλος να μας πει.»
Δείτε τη συνέντευξη στο Vidcast του alfavita.gr:
