Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, τα ελληνικά σχολεία ήρθαν αντιμέτωπα με χιλιάδες κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό, τα οποία κυμαίνονται μεταξύ 15.000 και 20.000, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ. Η πολιτεία αδυνατεί να διασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, με αποτέλεσμα οι εκπαιδευτικοί να καλούνται να δουλέψουν κάτω από οριακές συνθήκες, ενώ ειδικότητες και η παράλληλη στήριξη υποβαθμίζονται δραματικά, φτάνοντας σε ποσοστά κάλυψης κάτω του πενήντα τοις εκατό.
Το οικονομικό αδιέξοδο των εκπαιδευτικών αποτυπώνεται ανάγλυφα στον νεοδιοριστό μισθό των 820 ευρώ, ποσό που καθιστά αδύνατη την κάλυψη βασικών βιοτικών αναγκών και τη στέγαση σε περιοχές υψηλού κόστους, όπως τα νησιά. Με τα ενοίκια να ξεπερνούν συχνά τα 450 ευρώ, οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης, γεγονός που οδηγεί σε ρεκόρ παραιτήσεων και σε τεράστια μείωση των ενδιαφερόμενων υποψηφίων στους πίνακες του ΑΣΕΠ.
Σε περιοχές με έντονο τουριστικό χαρακτήρα, όπως οι Κυκλάδες και η Μύκονος, το στεγαστικό πρόβλημα προσλαμβάνει δραματικές διαστάσεις, αφήνοντας σχολεία χωρίς επαρκή στελέχωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Γενικό Λύκειο Μυκόνου, το οποίο ξεκίνησε τη χρονιά με μόλις 13 καθηγητές για 14 τμήματα, ενώ η αδυναμία εύρεσης κατοικίας διάρκειας ολόκληρου του έτους αναγκάζει τους εκπαιδευτικούς να ζουν «με μια βαλίτσα στο χέρι», βιώνοντας τεράστιο ψυχολογικό άγχος.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να περιορίσει πλασματικά τα κενά καταφεύγοντας σε λογιστικά τρικ, συγχωνεύσεις τμημάτων και αντιπαιδαγωγικές προτεραιότητες, καλύπτοντας κατά προτεραιότητα τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα εις βάρος των υπόλοιπων τάξεων. Οι συνδικαλιστικές ομοσπονδίες καταγγέλλουν ότι η κατάσταση αυτή συνιστά έναν εκπαιδευτικό «Καιάδα», ο οποίος στρέφει τους γονείς στην ατομική ευθύνη και στα ιδιαίτερα μαθήματα για να καλύψουν τα κενά του δημόσιου σχολείου.
Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης από τη ΔΕΘ για οικονομικές ενισχύσεις και επιδόματα αντιμετωπίστηκαν από τους εκπαιδευτικούς ως μέτρα «too little, too late», καθώς μετατίθενται χρονικά για το 2027 και το 2028. Την ίδια στιγμή, οι εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών αντιπαραβάλλουν τη δημοσιονομική στενότητα που επικαλούνται τα υπουργεία με τις αυξήσεις στις αποδοχές των ανώτερων κληρικών και τις δαπάνες για εξοπλισμούς, τονίζοντας ότι η μόρφωση των παιδιών αντιμετωπίζεται με καθαρά λογιστικούς όρους.
Η συνεχιζόμενη απαξίωση του δημόσιου σχολείου και η έλλειψη ουσιαστικής στήριξης του εκπαιδευτικού κόσμου μετατρέπουν το λειτούργημα του δασκάλου και του καθηγητή σε απωθητικό επάγγελμα. Με τη αγοραστική δύναμη των μισθών να έχει συρρικνωθεί δραματικά από το 2010 και την πολιτεία να περιορίζεται σε επικοινωνιακές ασπιρίνες, το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης υπονομεύεται σοβαρά, αφήνοντας μαθητές και εκπαιδευτικούς στο έλεος της εγκατάλειψης.
