Από χθες το πρωί (σ.σ. Παρασκευή) 28 Αυγούστου 2026 στερούμαστε τη φυσική παρουσία της αγαπημένης μας Κατερίνας.
Η Κατερίνα Μπονάτου γεννήθηκε στα Χανιά, σπούδασε στο Μαθηματικό Αθήνας και δούλεψε ως νεοδιόριστη στη Δεσκάτη Γρεβενών και μετά στις λαϊκές συνοικίες, Κερατσίνι, Περιστέρι, Ίλιο.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου. Να τη συστήσουμε σε όσες και όσους δεν την γνωρίζουν ως αγωνίστρια για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα σε όλα τα μέτωπα από τη Μεταπολίτευση μέχρι τώρα. Ως μαχητική φεμινίστρια και ασυμβίβαστη αντίπαλο στην αδικία και στη βία της όποιας εξουσίας. Όμως αυτοί οι «τίτλοι τιμής» για όλες και όλους εμάς τις φίλες και τους φίλους της, για την Κατερίνα είναι απλές ετικέτες, που περιορίζουν σε ένα στενό, συμβατικό πλαίσιο την πραγματική της υπόσταση. Για να το πούμε αλλιώς: Αν όλα αυτά, στο βαθμό που θεωρούμε ότι τα υπηρετήσαμε, δίνουν νόημα στις ζωές μας, στην περίπτωση της Κατερίνας, αντίστροφα, παίρνουν νόημα από τη ζωή, τη δράση της, την ανθρώπινη υπόσταση, την ταυτότητά της.
Το ίδιο περιοριστικό και εντελώς τετριμμένο θα ήταν να αποδώσουμε στην Κατερίνα ένα «εκπαιδευτικό έργο». Η Κατερίνα αγάπησε με πάθος ό,τι καλύτερο έχει να παρουσιάσει το ανθρώπινο πνεύμα. Ιδιαίτερα βαθύς ο έρωτάς της για τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, τη μουσική. Η μορφωτική της σχέση με τα παιδιά, διαπνεόμενη από τα ενδιαφέροντα και τις γνώσεις της, πήγαινε πέρα από το πυθαγόρειο θεώρημα, τα είδη και τις ιδιότητες των αριθμών ή τις τεχνικές επίλυσης εξισώσεων, επικέντρωνε στις ουσιαστικές πλευρές αυτού που θεωρούμε γνώση. Πράγματα δηλαδή που όχι απλά δεν χωράνε στο σημερινό αξιολογικό πλαίσιο της εκπαίδευσης, αλλά είναι απλά ασυμβίβαστα με αυτό. Η παιδαγωγική της σχέση με τις μαθήτριες και τους μαθητές διαπνεόταν από ειλικρίνεια, ευθύτητα, αμεσότητα και αγάπη, πράγματα τελείως ξένα με τις προωθούμενες στο σημερινό σχολείο «πελατειακές» σχέσεις, με το συμβιβασμό στο «πρέπον» και την υποταγή στο «φαίνεσθαι».
Εμείς οι φίλες και οι φίλοι της, οι άνθρωποι που είχαμε το προνόμιο να μας θεωρεί «δικές» της και «δικούς» της, γευτήκαμε ό,τι γενναιόδωρα μας έδινε μέσα από την ψυχή της. Δύσκολο να ανταποδώσεις σε ένα τέτοιο άνθρωπο αυτό που αξίζει. Κι αν αυτό ακούγεται σαν άλλοθι (όπως άλλωστε είναι για κάποιους από μας), δεν παύει να είναι αλήθεια. Οι ατέλειες και οι μικρότητές μας όμως, ποτέ δεν την εμπόδισαν να μας δίνει το καλύτερο που είχε μέσα της. Η μόνη βαθιά πικρία και στεναχώρια που εξέφρασε ποτέ ήταν για τις φίλες και τους φίλους που υπέφεραν και έφυγαν πριν από αυτήν. Όσο δικαιολογούσε τα ανθρώπινα όριά μας, τόσο δεν μπορούσε να αποδεχτεί τα βιολογικά όρια, που της στέρησαν αγαπημένα πρόσωπα. Κι αυτά τα βιολογικά όρια τέθηκαν τόσο άδικα πρόωρα για την ίδια. Και σε αυτό το μέτωπο έδωσε τη μακρόχρονη μάχη της με καρτερία, πείσμα και αξιοπρέπεια όπως και σε όλα τα άλλα: με καρτερία, πείσμα και αξιοπρέπεια.
Για να επιστρέψουμε στην αρχή, από χτες στερούμαστε τη φυσική παρουσία της Κατερίνας. Γιατί όλα τα άλλα στοιχεία της υπάρχουν βαθιά μέσα μας. Κι αυτό μπορεί να κάνει πιο αβάσταχτη τη φυσική της απώλεια. Αλλά είναι και κάτι πολύτιμο στους καιρούς που ζούμε.
Καλό ταξίδι κοπελιά και κει ψηλά που πας, μια τσιγαριά καλή να πιείς και μια ρακή για μας.
Φίλες και φίλοι της Κατερίνας
