Με επίσημη επιστολή της προς τον Πανελλήνιο Σύλλογο Καθηγητών Γαλλικής Γλώσσας (ΠΑ.ΣΥ.ΚΑ.ΓΑ), η Πανελλήνια Ένωση Καθηγητών/τριών Γερμανικής Γλώσσας (ΠΕΚΑΓΕΠΕ) τοποθετήθηκε σχετικά με την επιλογή των Γερμανικών ως Β΄ ξένης γλώσσας στο Δημοτικό Σχολείο Διστόμου, υπογραμμίζοντας ότι η ιστορική μνήμη πρέπει να λειτουργεί ως γέφυρα κατανόησης και όχι ως πεδίο εκδίκησης ή συλλογικής ενοχοποίησης.
Η Ένωση τονίζει ότι το ιστορικό τραύμα θεραπεύεται μέσα από τη γνώση και την παιδεία, εκφράζοντας παράλληλα τον προβληματισμό της για δημόσιες τοποθετήσεις που αναζωπυρώνουν παλαιές αντιπαραθέσεις.
Στηρίζοντας ανεπιφύλακτα το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των γονέων να επιλέγουν ελεύθερα τη γλώσσα που θα διδαχθούν τα παιδιά τους, η ΠΕΚΑΓΕΠΕ επισημαίνει ότι η εκμάθηση της γερμανικής γλώσσας αποτελεί εκπαιδευτική επιλογή και γνωριμία με έναν πολιτισμό, η οποία συμβάλλει στην υπέρβαση των στερεοτύπων και στην ειρηνική συνύπαρξη.
Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΠΕΚΑΓΕΠΕ:
Είναι η ιστορική μνήμη ένα πεδίο εκδίκησης και διαιώνισης των συγκρούσεων του παρελθόντος; Ή μπορεί να αποτελέσει έναν δρόμο κατανόησης, συμφιλίωσης και ειρηνικής συνύπαρξης;
Με αφορμή την πρόσφατη επιστολή του Πανελλήνιου Συλλόγου Καθηγητών Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας (ΠΑ.ΣΥ.ΚΑ.ΓΑ) σχετικά με την επιλογή των Γερμανικών ως Β΄ ξένης γλώσσας στο Δημοτικό Σχολείο Διστόμου, θεωρούμε αναγκαίο να τοποθετηθούμε όχι μόνο ως εκπαιδευτικοί Γερμανικής, αλλά και ως εκπαιδευτικοί που πιστεύουμε βαθιά στον παιδαγωγικό ρόλο της ιστορικής μνήμης.
Η ιστορία δεν είναι ένα στατικό πεδίο αντιπαράθεσης, ούτε η μνήμη μια κληρονομιά μίσους που οφείλουμε να μεταφέρουμε από γενιά σε γενιά. Η ιστορική μνήμη αποκτά πραγματικό νόημα όταν μας βοηθά να κατανοούμε το παρελθόν, να αναγνωρίζουμε τα τραύματά του και, κυρίως, να αποτρέπουμε την επανάληψη της βίας και της σύγκρουσης.
Το ιστορικό τραύμα δεν θεραπεύεται με τη λήθη ούτε με την αποσιώπηση. Θεραπεύεται μέσα από τη γνώση, την αναγνώριση, την παιδεία και την ουσιαστική επεξεργασία του παρελθόντος. Η μνήμη δεν χάνεται όταν επιλέγουμε τη συμφιλίωση. Αντίθετα, η μνήμη τιμάται όταν μετατρέπεται από όχημα αντιπαράθεσης σε αφετηρία για έναν διαφορετικό κόσμο.
Μας προβληματίζει, επομένως, βαθιά το γεγονός ότι, σε μια εποχή κατά την οποία το ιστορικό τραύμα των ελληνογερμανικών σχέσεων έχει σε μεγάλο βαθμό αρχίσει να μετασχηματίζεται σε διάλογο, συνεργασία και αμοιβαία κατανόηση, εμφανίζονται δημόσιες τοποθετήσεις που επιχειρούν να επαναφέρουν τη λογική της αντιπαράθεσης και της συλλογικής ενοχοποίησης.
Η νέα γενιά δεν χρειάζεται να κληρονομήσει τις συγκρούσεις των προηγούμενων γενεών. Χρειάζεται να γνωρίζει την ιστορία της, να την αντιμετωπίζει με κριτική σκέψη και να αναζητά μέσα σε αυτήν όχι μόνο όσα μας χώρισαν, αλλά και όσα μπορούν να μας ενώσουν.
Οι πραγματικές προκλήσεις του παρόντος δεν βρίσκονται στις γλώσσες που επιλέγουν τα παιδιά μας ούτε στην αναζωπύρωση παλαιών αντιπαραθέσεων. Βρίσκονται στις σύγχρονες παγκόσμιες απειλές: στους πολέμους, στην κλιματική κρίση, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στις κοινωνικές ανισότητες, στην άνοδο του μίσους και του αποκλεισμού. Απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις, τα παιδιά μας χρειάζονται γλώσσες, επικοινωνία, γνώση και ανοιχτούς ορίζοντες.
Ως εκπαιδευτικοί Γερμανικής Γλώσσας, πιστεύουμε ότι η επιλογή και διδασκαλία των Γερμανικών δεν αποτελεί ούτε αποδοχή ούτε άρνηση της ιστορίας και δεν αναιρεί την ιστορική μνήμη. Αποτελεί μια επιλογή εκπαίδευσης, επικοινωνίας και γνωριμίας με έναν άλλο πολιτισμό. Και ακριβώς γι' αυτό μπορεί να συμβάλει στην υπέρβαση στερεοτύπων και στην οικοδόμηση μιας Ευρώπης όπου η ιστορική μνήμη δεν θα χρησιμοποιείται για να χωρίζει τους ανθρώπους, αλλά για να τους διδάσκει πώς να συνυπάρχουν και να προασπίσουν τις αξίες της δημοκρατίας.
Ο δρόμος προς το μέλλον δεν μπορεί να είναι ο δρόμος της εκδίκησης. Είναι ο δρόμος της μνήμης χωρίς μίσος, της συγχώρεσης χωρίς λήθη, της αλληλεγγύης και της επούλωσης του ιστορικού τραύματος. Είναι, τελικά, ο δρόμος του κοσμοπολιτισμού και της ειρηνικής συνύπαρξης.
Ως εκπαιδευτικοί της Πανελλήνιας Ένωσης Καθηγητών Γερμανικής Γλώσσας (ΠΕΚΑΓΕΠΕ) στεκόμαστε με απόλυτο σεβασμό απέναντι στην ιστορική μνήμη του Διστόμου και όλων των μαρτυρικών τόπων. Στηρίζουμε επίσης ανεπιφύλακτα το δικαίωμα των μαθητών και των οικογενειών τους να επιλέγουν ελεύθερα τη γλώσσα που επιθυμούν να διδαχθούν, μακριά από αφορισμούς, ενοχοποιήσεις και στερεότυπα. Η γλωσσομάθεια είναι πλούτος, η παιδεία είναι ελευθερία, και η ιστορική μνήμη είναι ζωντανή όταν διαλέγεται με το μέλλον.
Θεωρούμε επιπλέον ότι η αλληλεγγύη και ο αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ των εκπαιδευτικών όλων των ειδικοτήτων οφείλουν να αποτελούν θεμέλιο λίθο της εκπαιδευτικής μας κοινότητας. Τέλος υπενθυμίζουμε ότι η επιλογή της Β ξένης γλώσσας στο δημόσιο σχολείο αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένο και θεσμικά ορισμένο δικαίωμα των γονέων και κηδεμόνων, με βάση τις εκπαιδευτικές και μελλοντικές ανάγκες των παιδιών τους.
