Κάθε χρόνο η Πολιτεία διακηρύσσει ότι βασική της προτεραιότητα είναι η αναβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Ωστόσο, η πραγματικότητα που βιώνουν μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί διαψεύδει αυτές τις εξαγγελίες. Για ποια ποιότητα μπορούμε να μιλάμε, όταν επί δεκαετίες τα σχολεία ανοίγουν χωρίς το αναγκαίο εκπαιδευτικό και υποστηρικτικό προσωπικό;
Η έγκαιρη στελέχωση των σχολικών μονάδων δεν αποτελεί πολυτέλεια· είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία τους. Όταν την 1η Σεπτεμβρίου ή ακόμη και με την έναρξη των μαθημάτων υπάρχουν κενά σε δασκάλους, νηπιαγωγούς, εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων, εκπαιδευτικούς Παράλληλης Στήριξης, μέλη Ε.Ε.Π. και Ε.Β.Π., η εκπαιδευτική διαδικασία ξεκινά με σοβαρά ελλείμματα. Οι μαθητές χάνουν πολύτιμες διδακτικές ώρες, οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν στα σχολεία επιβαρύνονται υπέρμετρα και οι διευθυντές καλούνται να διαχειριστούν μια κατάσταση που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι.
Η ποιότητα της εκπαίδευσης δεν κρίνεται μόνο από τα νέα προγράμματα σπουδών, τις αξιολογήσεις ή τις ψηφιακές εφαρμογές. Κρίνεται πρωτίστως από το αυτονόητο: να υπάρχει ο εκπαιδευτικός μέσα στην τάξη τόσο στο Πρωινό όσο και στο Ολοήμερο πρόγραμμα από την πρώτη ημέρα έναρξης των μαθημάτων. Όλα τα υπόλοιπα έπονται.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι απρόβλεπτο. Οι ανάγκες των σχολείων είναι γνωστές πολλούς μήνες πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Παρ' όλα αυτά, η διαδικασία των υπηρεσιακών μεταβολών και των προσλήψεων εξακολουθεί να ολοκληρώνεται αποσπασματικά, με αποτέλεσμα χιλιάδες μαθητές να στερούνται το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους στην ισότιμη και ποιοτική εκπαίδευση.
Μια Πολιτεία που επιθυμεί πραγματικά να επενδύσει στην εκπαίδευση οφείλει να διασφαλίσει ότι όλα τα σχολεία θα είναι πλήρως στελεχωμένα από την πρώτη κιόλας ημέρα λειτουργίας τους, την 1η Σεπτεμβρίου. Η έγκαιρη κάλυψη όλων των κενών δεν είναι απλώς διοικητική υποχρέωση· αποτελεί δείκτη σοβαρότητας, αποτελεσματικότητας και σεβασμού απέναντι στους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.
Όσο η έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς συνοδεύεται από ελλείψεις προσωπικού και χαμένες διδακτικές ώρες, οι αναφορές στην «ποιοτική εκπαίδευση» θα παραμένουν περισσότερο επικοινωνιακές διακηρύξεις παρά ουσιαστική εκπαιδευτική πολιτική.
*Πρόεδρος της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών/ντριών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
