Νομίζω ότι το γεγονός πως η χώρα μας βιώνει τα τελευταία χρόνια, σε κάθε σχεδόν επίπεδο, τις πλέον… ιδιαίτερες στιγμές της μεταπολιτευτικής της ιστορίας, μόνο αν είσαι… εξωγήινος ή ψηφοφόρος συγκεκριμένου πολιτικού χώρου δεν το βλέπεις – και για τους τελευταίους δεν παίρνω όρκο, απλώς, μάλλον, δεν ενοχλούνται, κάθε άλλο ίσως.
Και μόνο το ρεπορτάζ των New York Times για τη διαφθορά στην Ελλάδα ή τα δελτία ειδήσεων από την Ευρώπη μέχρι την Ινδία για την μόνη χώρα στον κόσμο που έχει θεσπίσει τη 13ωρη εργασία (!) αρκούν. Πολλώ δεν μάλλον όταν η Ευρωπαία εισαγγελέας φτάνει να κατηγορεί το πολιτικό σύστημα (το ίδιο που πριν 10 χρόνια παιάνιζε συνθήματα τύπου “Μένουμε Ευρώπη”) ότι κατασπαράζει τους Ευρωπαϊκούς πακτωλούς προς όφελος των δικών του μελών. Ο κόσμος το ΄χει τούμπανο δηλαδή κι εμείς…
Υποκλοπές, αναβάθμιση των επιχειρησιακών υπεύθυνων στο Μάτι, καρτέλ ακρίβειας, ρεκόρ θανάτων εκτός ΜΕΘ στην πανδημία, σκάνδαλα σε εβδομαδιαία σχεδόν βάση, ΟΠΕΚΕΠΕδες, μπανανιές του Ολύμπου, Τέμπη και… και… και… Και όλα αυτά χωρίς, στην κυριολεξία, να “κουνιέται φύλλο”.
Και δεν κουνιέται φύλλο, γιατί η ελληνική κοινωνία εκπαιδεύεται. Εκπαιδεύεται να βαφτίζει τη νύχτα “μέρα”. Κάτι οι λίστες των καλοπληρωμένων, κρατικοδίαιτων ΜΜΕ, κάτι οι στρατοί των έμμισθων τρολ του διαδικτύου, κάτι οι ομάδες προπαγάνδας φτάσαμε στην ταπεινωτική 108η θέση στην παγκόσμια ελευθερία του τύπου.
Σ΄ αυτή την χώρα, λοιπόν, που εκπαιδεύεται… στο ερώτημα “Πετάει ο γάιδαρος;” να απαντά χαρωπά “Ναι αμέ, κάνει και κωλοτούμπες!”, η Εκπαίδευση βιώνει έναν πόλεμο άνευ προηγουμένου. Είναι γνωστό στον κόσμο της Εκπαίδευσης, όχι όμως και στον υπόλοιπο κόσμο, ότι από πέρυσι το Υπουργείο Παιδείας έχει επιδοθεί σε μία ανελέητη επίθεση εναντίον των εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα εναντίον όσων ασκούν συνδικαλιστική δράση, όσων αναφέρονται δημόσια σε προβλήματα των σχολικών τους μονάδων, είτε απλά όσων εκφράζονται σε ζητήματα δημόσιου ενδιαφέροντος με τρόπο που να θίγει, κατά το μάλλον ή ήττον, το κυρίαρχο αφήγημα.
Η κατάσταση στο σχολείο σήμερα έχει περιγραφεί ως “ώρα μηδέν”, καθώς η δημόσια εκπαίδευση απειλείται άμεσα και οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα κλίμα πρωτοφανών, για τα δεδομένα της μεταπολίτευσης, διώξεων (2500 πειθαρχικά σε έναν μόνο χρόνο!), φόβου και απαξίωσης του παιδαγωγικού τους ρόλου. Ταυτόχρονα προωθούνται πολιτικές που ενισχύουν τις ανισότητες και τους αποκλεισμούς, κατηγοριοποιούν σχολεία και μαθητές και μετατρέπουν τη μόρφωση από κοινωνικό δικαίωμα σε προνόμιο για λίγους.
Τα πρώτα θύματα σ΄ αυτόν τον πρωτοφανή πόλεμο είναι οι νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί, το έγκλημα των οποίων είναι ότι τολμούν να συμμετέχουν στην Απεργία Αποχή, που έχουν κηρύξει η Ομοσπονδία τους και η ΑΔΕΔΥ, από την αξιολόγηση. Εκπαιδευτικοί που κατά μέσο όρο είναι πάνω από 50 ή και 60 χρονών. Άνθρωποι που, στην κυριολεξία, έβαλαν πλάτη για να σταθεί όρθιο το σχολείο την καταραμένη δεκαετία των μνημονίων. Άνθρωποι με οικογένειες που για όλα αυτά τα χρόνια το κράτος τους συμπεριφερόταν σαν ανθρώπους – βαλίτσες, που όφειλαν σε 2 ημέρες να είναι όπου τους ζητηθεί, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και από το τελευταίο χωριό της επαρχίας μέχρι το τελευταίο νησί του Αιγαίου, αποχωρισμένοι από την οικογένειά τους ή κουβαλώντας τα παιδιά τους όπου πήγαιναν! Και άνθρωποι που, τελικά, δεν αρκούσε το πτυχίο τους και η ταλαιπωρία τους αυτή για να διοριστούν, αλλά, όταν έφτασε η πολυπόθητη ώρα του διορισμού τους, τους ζητούνταν και τίτλοι σπουδών, οπότε έπρεπε να βρουν τον χρόνο, παράλληλα με τη δουλειά τους να αποκτήσουν και μεταπτυχιακό ή και δεύτερο πτυχίο, Proficiency, ECDL και πιστοποιήσεις από Σεμινάρια και Επιμορφώσεις για να γεμίσουν το Προσοντολόγιο τους και να πείσουν την Πολιτεία – που τόσα χρόνια τους έστελνε σε κάθε πιθανό και απίθανο σχολείο της Ελλάδας – ότι, ναι, αξίζουν να είναι στην Εκπαίδευση!
Ε, λοιπόν, γι΄ αυτό δεν αξίζουν να είναι στην Εκπαίδευση που έχει ανάγκη αυτή η κυβέρνηση! Μία κοινωνία που εκπαιδεύεται στο 2+2=5, χρειάζεται και τους ανάλογους εκπαιδευτικούς. Και οι άνθρωποι οι οποίοι παρόλη την 10ετή και 20ετή ταλαιπωρία τους, παρόλο το φιλότιμό τους να κρατούν όρθια τα σχολεία βιώνοντας έναν αδιανόητο πόλεμο και παρόλη την (αληθινή και όχι δήθεν, όπως αυτή που επιδεικνύουν πλείστα όσα κυβερνητικά στελέχη) αριστεία τους την οποία και αρνούνται να εξαργυρώσουν, αντιθέτως έχουν το σθένος να αψηφούν τις απειλές και να υψώνουν ανάστημα απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης για τη μετάλλαξη της εκπαίδευσης και της κοινωνίας, και την επιστροφή τους στις πιο μαύρες μέρες της νεοελληνικής ιστορίας, σίγουρα δεν είναι οι πλέον κατάλληλοι γι΄ αυτή τη δουλειά.
Γιώργος Γκρίλης
ΥΔ – ΜΑ Θεολόγος Φιλόλογος,
2ο ΓΕΛ Καλλιθέας Πρόεδρος ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης., Καλλιθέας, Μοσχάτου
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Σκάει στην Εκπαίδευση νέα μεγάλη "Βόμβα" για Ιταλικό Πανεπιστήμιο
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
