Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας, η σκέψη μου πηγαίνει στο παιδί μου και μαζί με αυτό, σε όλα τα παιδιά που φοιτούν στο Ειδικό Σχολείο Τυφλών Καλλιθέας.
Παιδιά που μαθαίνουν τον κόσμο με τρόπο ξεχωριστό, που χρησιμοποιούν την αφή, τον ήχο, την κίνηση, την καρδιά τους, εκεί όπου οι περισσότεροι χρησιμοποιούμε μόνο τα μάτια μας.
Κι όμως, όσο δυνατά και φωτεινά κι αν είναι αυτά τα παιδιά, το σχολείο τους συνεχίζει να αντιμετωπίζει ελλείψεις.
Ελλείψεις σε προσωπικό, σε ειδικούς, σε υποδομές, σε σταθερές συνθήκες που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες.
Βλέπω το παιδί μου — και βλέπω και τα άλλα παιδιά —να προσπαθούν καθημερινά λίγο πιο πολύ από τα υπόλοιπα. Και όμως, συχνά χρειάζεται να προσπαθούν ακόμη περισσότερο, επειδή το σχολείο τους δεν έχει όλα όσα χρειάζεται για να τα στηρίξει όπως πρέπει.
Αυτή η σκέψη με πονά.
Και ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος/η μόνη γονιός που νιώθει έτσι.
Κάθε μέρα βλέπουμε τη δύναμη, την προσπάθεια και την αξιοπρέπεια των παιδιών μας.
Αυτό που θέλουμε δεν είναι πολλά: ένα σχολείο ασφαλές, στελεχωμένο, λειτουργικό,που θα επιτρέψει σε όλα τα παιδιά —όχι μόνο στο δικό μου, όχι μόνο στο δικό σου—να αναπνέουν, να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται, να ονειρεύονται.
Η Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας δεν είναι γιορτή.
Είναι μια υπενθύμιση.
Ότι η κοινωνία μας οφείλει να βλέπει —όχι την αναπηρία—αλλά τις ευθύνες της απέναντι σε αυτά τα παιδιά.
Τα παιδιά μας μπορούν.
Το ερώτημα είναι: Θα τους δώσουμε επιτέλους το σχολείο που αξίζουν;
