Ανήκει στις λιγότερο γνωστές, αλλά ιδιαίτερα γοητευτικές λέξεις της ελληνικής γλώσσας. Ο λόγος για τον «θριγκό», έναν όρο που μας ταξιδεύει κατευθείαν στην αρχιτεκτονική των αρχαίων ναών και των κλασικών οικοδομημάτων.
Ο θριγκός είναι αρχιτεκτονικός όρος και αναφέρεται στο ανώτερο, εμφανές τμήμα ενός αρχαίου κτιρίου — το τμήμα που βρίσκεται πάνω από τους κίονες και κάτω από τη στέγη. Πρόκειται για το επάνω μέρος του κιονοστοιχίου, εκεί όπου ολοκληρώνεται η σύνθεση του ναού, δημιουργώντας τη χαρακτηριστική ισορροπία και αρμονία της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής.
Μια λέξη που μπορεί να μη χρησιμοποιείται συχνά στην καθημερινότητα, αλλά διατηρεί μέχρι σήμερα την αρχαία της αίγλη, θυμίζοντας ότι η γλώσσα —όπως και η αρχιτεκτονική— χτίζεται πάνω σε γερά θεμέλια.
Παράδειγμα: «Ο θριγκός αποτελείται από το επιστύλιο, τη ζωφόρο, το αέτωμα, το διάζωμα και τον γείσο».
