Σε μια εποχή όπου οι αποφάσεις αλλάζουν ταχύτατα και η σταθερότητα φαντάζει πολυτέλεια, μια αρχαιοελληνική λέξη έρχεται να περιγράψει με ακρίβεια μια γνώριμη ψυχολογική κατάσταση: παλιμβουλία.
Πρόκειται για έναν όρο που εντοπίζεται ήδη στην αρχαία ελληνική γραμματεία και περιγράφει την υπαναχώρηση από προηγούμενη απόφαση ή τη μεταστροφή άποψης. Με άλλα λόγια, δηλώνει την εσωτερική ταλάντωση μεταξύ διαφορετικών επιλογών, τη δυσκολία λήψης ή διατήρησης μιας σταθερής στάσης.
Σήμερα, η λέξη βρίσκει ξανά τη θέση της στη δημόσια σφαίρα και την ψυχολογική ορολογία. Χρησιμοποιείται για να αποτυπώσει την αδυναμία οριστικής απόφασης, την αέναη μεταβολή γνώμης ή ακόμη και την εμμονική επανάληψη των ίδιων σκέψεων, χωρίς ξεκάθαρη κατάληξη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα:
«Ο Δημήτρης άλλαζε συνεχώς κατεύθυνση στις σπουδές του, διστάζοντας ανάμεσα στη φιλολογία, τη νομική και την ψυχολογία. Η παλιμβουλία του, τελικά, τον κράτησε στάσιμο για χρόνια.»
