Λεωνίδας Βουρλιώτης 
Η πρόσφατη δήλωση του πρωθυπουργού για τις διαγραφές φοιτητών επανέφερε στο προσκήνιο ένα θέμα που πυροδοτεί έντονες αντιδράσεις στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Πίσω από το αφήγημα περί «τεμπέληδων» φοιτητών και «εκκαθάρισης» των μητρώων, η κυβέρνηση επιχειρεί να εφαρμόσει ένα μέτρο βαθιά ταξικό και αυστηρά τιμωρητικό. Όμως, πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτά που ακούμε;
Παρακάτω ξεσκεπάζουμε 4 ψέματα και αναδεικνύουμε 1 μόνο παραδοχή που κάνει —ακούσια— η ίδια η κυβέρνηση.
Ψέμα 1: «Καθαρίζουμε καταλόγους από φοιτητές του ’50 και του ’60»
Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι πολλοί «ανενεργοί» φοιτητές έχουν εισαχθεί ακόμη και... προ μισού αιώνα, αγγίζει τα όρια της μυθοπλασίας. Αν υπήρχε πράγματι πρόβλημα καταγραφής τέτοιων περιπτώσεων, θα μπορούσε να λυθεί με απλά διοικητικά μέσα και όχι με οριζόντια διαγραφή φοιτητών που σπουδάζουν κάτω από αντίξοες συνθήκες.
Τι ισχύει:
Ο Νόμος 4957/2022 (Νόμος Πλαίσιο) καθιερώνει ανώτατο όριο φοίτησης (ν+2 για 4ετείς σπουδές, ν+3 για 5-6ετείς). Εφαρμόζεται δηλαδή σε φοιτητές της τελευταίας δεκαετίας — συχνά 24-26 ετών — που παλεύουν να πάρουν το πτυχίο τους.
Ψέμα 2: «Οι φοιτητές δεν τελειώνουν γιατί δεν προσπαθούν αρκετά»
Αυτό το αφήγημα αγνοεί συστηματικά τις υλικές συνθήκες ζωής των φοιτητών. Σήμερα, σχεδόν 1 στους 2 φοιτητές εργάζεται για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στο κόστος ζωής και σπουδών.
Ενδεικτικά στοιχεία:
Μισθοί part-time που δεν φτάνουν τα 400 ευρώ
Ενοίκια άνω των 300-400 ευρώ ακόμη και σε επαρχιακές πόλεις
Καθυστερήσεις πρακτικών ασκήσεων (βλ. Μαιευτική, Δασοπονία)
Ανεπάρκεια διδακτικού προσωπικού: Τμήματα με μόλις 2-3 ΔΕΠ
Πανεπιστήμια όπως το ΠΑΔΑ και της Δυτικής Μακεδονίας ανέστειλαν λειτουργία λόγω έλλειψης διδασκόντων
Αυτοί είναι οι λόγοι που αναγκάζουν φοιτητές να παρατείνουν τη φοίτησή τους — όχι η τεμπελιά.
Ψέμα 3: «Οι διαγραφές θα βελτιώσουν την αναλογία διδασκόντων-φοιτητών»
Η επίκληση στα κριτήρια αξιολόγησης (π.χ. ΕΘΑΑΕ: 1 διδάσκων/47 φοιτητές) είναι αποπροσανατολιστική.
Πραγματικότητα:
Η αναλογία αφορά μόνο τους «ενεργούς» φοιτητές (ν+2).
Δεν αλλάζει τίποτα στην πράξη αν απλώς διαγράφονται φοιτητές, χωρίς να προσληφθούν νέοι διδάσκοντες.
Η επίλυση απαιτεί μαζικές προσλήψεις ΔΕΠ, ΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ και σταθερό χρηματοδοτικό πλαίσιο.
Ψέμα 4: «Μειώνεται ο φόρτος των διοικητικών υπαλλήλων»
Στην πράξη, οι φοιτητές που έχουν ξεπεράσει το ν+2 δεν λαμβάνουν ούτε πάσο, ούτε σίτιση, ούτε στέγαση — άρα δεν επιβαρύνουν κανέναν μηχανισμό παροχών.
Αντιθέτως, το διοικητικό προσωπικό υποφέρει από την υπερφόρτωση και την υποστελέχωση, με πολλούς να καλύπτουν πολλαπλές αρμοδιότητες, να «τρέχουν» διαγωνισμούς για εργολαβίες, και να εφαρμόζουν μη εκπαιδευτικές – επιχειρηματικές δραστηριότητες των ΑΕΙ.
Η μόνη αλήθεια: Το μέτρο αφορά διεθνείς αξιολογήσεις, όχι την ουσία της Παιδείας
Η ίδια η κυβέρνηση παραδέχτηκε – ίσως ακούσια – ότι στόχος είναι να αυξηθεί τεχνητά το ποσοστό αποφοίτησης, ώστε τα ελληνικά πανεπιστήμια να ανέβουν στη διεθνή κατάταξη. Όχι με στήριξη των φοιτητών, αλλά διαγράφοντας όσους αργούν.
Πρόκειται για μια επιλογή που δείχνει ξεκάθαρα ότι οι αξιολογήσεις διεθνών οίκων (Times Higher Education, QS Rankings κ.λπ.) μετρούν περισσότερο για την «εικόνα» του πανεπιστημίου, απ’ ό,τι η μόρφωση και οι ανάγκες των φοιτητών.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αυγά το καλοκαίρι: Το λάθος στην αποθήκευση που μειώνει τη φρεσκάδα τους
Fuel Pass: Πότε λήγει η προθεσμία – Πόσα χρήματα δικαιούστε
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
