Πάνω από 2.000 εκπαιδευτικοί παραπέμπονται σε πειθαρχικά συμβούλια λόγω της συμμετοχής τους στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση. Η διακυβέρνηση, καιρό τώρα, περιλαμβάνει μπόλικο φόβο και καταστολή, σε τομείς μάλιστα που κάποτε θεωρούνταν «ευαίσθητοι». Το μήνυμα έχει δοθεί με κάθε τρόπο: Χωρίς πολλά-πολλά, προχωράμε, σαρώνουμε ό,τι υπάρχει, μπαζώνουμε, σπιλώνουμε. Ελπίζοντας μονάχα να μη γίνει καμιά στραβή. Να μας πάρουν χαμπάρι και να εκδηλωθεί ένα μεγάλο «φτάνει». Γιατί τα σχολεία βράζουν, οι νέοι βράζουν, κι ας μην βγαίνει και πολύς καπνός.
Είναι αδύνατον να περάσουν όλες οι επιθυμητές, διαλυτικές αλλαγές στην εκπαίδευση δίχως τη συναίνεση ή τη σιωπή των ίδιων των δασκάλων και των καθηγητών. Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της αντιπαράθεσης. Δεν πρόκειται λοιπόν «απλά» για το χτύπημα κάποιου εργασιακού δικαιώματος των εκπαιδευτικών, μα για κάτι βαθύτερο: Οι κυβερνώντες χρειάζονται εκπαιδευτικούς αλλιώτικους, πολύ αλλιώτικους.
Μια σκέψη γι’ αυτό:
Τα σχολεία θα σφύζουν πάντα από ζωή. Από μια μικρή αταξία, κάτι το επιμελώς ανοικοκύρευτο, μια ανακατωσούρα σύμφυτη με την ίδια την ουσία της μόρφωσης και των σχέσεων μέσα στις οποίες αυτή κατακτιέται κι αυτή διαμορφώνει. Μια ελευθερία που αναζητά κι αυτή τα νοήματά της, αντιμέτωπη με διαστρεβλώσεις, αφροντισιά και αυθαιρεσίες πολλών ειδών. Η εποχή όμως αλλάζει. Τώρα χρειάζονται κυρίως Υπάλληλοι, Διεκπεραιωτές, Θηριοδαμαστές, όχι Δάσκαλοι, με το κεφαλαίο «Δ» να αποσύρεται κι αυτό, αφού έζησε τους δικούς του εξευτελισμούς -κι όχι μόνο από τις μεγάλες εξουσίες.
Προσαρμοσμένοι λοιπόν σε έξωθεν απαιτήσεις και μεζούρες, με την ψυχούλα μας εκτός σχολικής τάξης, βίδες στον εκπαιδευτικό μηχανισμό και πόροι σε γραφειοκρατικά πρωτόκολλα, χειριστές εργαλείων, οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να συνεισφέρουμε σε αυτή την πορεία… αυτοκαταργούμενοι. Κι ενώ αρκετές έρευνες δείχνουν ότι ένα μεγάλο ζόρι των καθηγητών είναι το να διδάσκουν μαθητές που στερούνται κινήτρων -κι αυτό δεν είναι καθόλου ενδοσχολικό ζήτημα- οι κυβερνώντες βροντοφωνάζουν: «Δεν πειράζει, δε βαριέσαι, μη σκας». Οι δείκτες έχουν σημασία, τα λεφτά που γλυτώνουμε ή μοιράζουμε με την ψηφιακή εκπαίδευση -αντί για παράδειγμα σοβαρών εργαστηρίων- και κάθε μαθητής ας πάρει το δρόμο που του επιφυλάσσει η μοίρα του, από άτυχος έως άριστος, για όλους υπάρχουν τα ανάλογα σχολεία. Τα φίλτρα και οι περιβόητες αντικειμενικές μετρήσεις, αξιολογήσεις, εξετάσεις, κατατάξεις, προσόντα κάνουν γι’ αυτό τη δουλίτσα τους.
Επιστρέφοντας στα πειθαρχικά: Μόνο προς υπεράσπιση της κοινωνίας και της μόρφωσης μπορούμε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας.
Τάσος Βαρούνης, εκπαιδευτικός στο ΕΝΕΕΓΥΛ Αθήνας
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
