Ποιος δεν χαίρεται να βαδίζει, να διαβάζει το βιβλίο του, να συζητά με τους φίλους του, να παίζει, να απολαμβάνει και να ρεμβάζει παρά θίν’ αλός, στην ακροθαλασσιά, δηλαδή, στην ακρογιαλιά.
Μὶα ὁμηρικὴ φράση τῆς Ἰλιάδας ποὺ ἀκόμα χρησιμοποιεῖται στὴν καθημερινότητα, θέλοντας νὰ ἀναφέρουμε ὅτι κάτι γίνεται παραλιακῶς.
Ἡ «θὶς» εἶναι 1) ὁ σωρὸς ἄμμου, (μετέπειτα ἔλαβε τὴν ἔννοια καὶ τοῦ σωροῦ μιᾶς καὶ βρίσκομε τὴν φράση «θὶς ὀστέων»=σωρὸς ὀστῶν) 2) ἡ ἄμμος τοῦ βυθοῦ τῆς θάλασσας.
κλίνεται δὲ κατὰ τὰ ἐνρινόληκτα (μὲ χαρακτῆρα νῦ) τῆς γ'κλίσης.
Ὀν. ἡ θὶς οἱ θῖνες
Γεν. τῆς θινὸς τῶν θινῶν
Δοτ. τῇ θινὶ ταῖς θισὶ
Αἰτ. τὴν θῖνα τὰς θῖνας
Κλητ. ὦ θὶς ὦ θῖνες
Καὶ ἔτσι ἔχουμε τὴν λέξη «ἀμμοθῖνες» = μεγάλοι σωροὶ ἄμμου,
καὶ πολλὲς φορὲς καὶ σκέτο «θῖνες» = ἀμμώδεις λόφοι
Κι ἡ ἁλς, τῆς ἁλός με την σειρά της είναι – τι άλλο – η θάλασσα κοντά στην ακτή. Την συναντάμε και στο αρσενικό γένος ὁ ἅλς, τοῦ ἁλός, το αλάτι. Ο λεκτικός τύπος ἅλς – στον οποίο αξίζει να αφιερώσουμε μια ξεχωριστή σελίδα στο γλωσσάρι μας άλλη φορά, ίσως πριν ακόμη ξεπλυθεί από πάνω μας η αλμύρα του καλοκαιριού – βρίσκεται στην άλμη, τον αλμυρό, την αλιεία, τον αλιέα (=ψαρά) και την αλυκή. Το εντυπωσιακό με το ἅλς είναι ότι στα λατινικά γίνεται sal, από όπου βγαίνει και το αγγλικό salt. Το sal προσφέρει την ρίζα του για το πουλάω των Βρετανών, το sell με άλλα λόγια. Οι αγγλόφωνοι από το sell ονόμασαν τις εκπτώσεις sales. Πώς προέκυψε τώρα αυτή η σύνδεση άλατος και πωλήσεων; Πολύ απλά λόγω του γεγονότος ότι το αλάτι ήταν ένα από τα βασικότερα ανταλλακτικά αγαθά στην αρχαιότητα, γιατί αποτελούσε το ψυγείο των παλιών χρόνων. Ήταν μια βασική μέθοδος συντήρησης των τροφίμων. Παστά ψάρια, κρέατα, ελιές είχαν ανάγκη την άλμη. Και η αλιάδα, η σκορδαλιά, αλάτι χρειαζόταν. Γι’ αυτό το είχαν ως νόμισμα. Έδιναν ἅλας (άλλος τύπος για το αλάτι) και έπαιρναν άλλα απαραίτητα πράγματα για την καθημερινότητά τους.
