Στην πρόσφατη αγωνιώδη προσπάθεια να βοηθήσουμε την πολύ σοβαρά άρρωστη μητέρα μας βρεθήκαμε στο ΤΕΠ (Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών) του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου στο Ρίο. Κρίθηκε απαραίτητο να νοσηλευτεί και έτσι παραμείναμε. Έγινε εισαγωγή, ωστόσο η νοσηλεία πραγματοποιήθηκε από το Σάββατο 23/11 έως την Τρίτη 26/11 στο ΤΕΠ λόγω έλλειψης κλίνης στην αντίστοιχη κλινική ή σε κάποια άλλη κλινική ως φιλοξενούμενη ασθενής.
Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την ακάματη αλλά εξουθενωτική προσπάθεια του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, καθώς και του επικουρικού προσωπικού του νοσοκομείου. Είμαι ευγνώμων σε όλους για τη φροντίδα, την αποτελεσματικότητα που επέδειξαν και τους ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου.
Όμως παράλληλα δεν μπορώ ν’ αποσιωπήσω τα όσα τραγικά παρατήρησα. Δεκάδες ασθενείς να νοσηλεύονται στο ΤΕΠ, ενώ προορίζεται για παροχή πρώτων βοηθειών. Οι συνθήκες εξαντλητικές, καθώς συνέρρεε κόσμος να βοηθηθεί, έλλειψη ζωτικού χώρου, σκηνές που θίγουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το προσωπικό του ΤΕΠ να εργάζεται σε άθλιες συνθήκες.
Αναρωτιέμαι αν το σημερινό κείμενο μπορεί να έχει αποτέλεσμα, όμως όσο κι αν υποκλίνομαι στο προσωπικό του ΤΕΠ και γενικότερα του νοσοκομείου θέλω να εκφράσω την αγανάκτησή μου για την εγκατάλειψη του Δημοσίου Συστήματος Υγείας.
Θεωρώ πως η Πολιτεία οφείλει ν’ αναλάβει τις ευθύνες της και να μην αντιμετωπίζει τη διαμαρτυρία υγειονομικών, ασθενών και συνοδών τους ως αντιπολιτευτικό μένος.
Είναι θέμα ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Θλίβομαι που η ανθρώπινη ζωή και οι εργαζόμενοι στον τομέα της Υγείας αντιμετωπίζονται υπό το πρίσμα του κόστους.
Ανδριανοπούλου Πέπη Φιλόλογος
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
«Κλείσε το WiFi τώρα»: Γιατί οι ειδικοί απαγορεύουν να το έχεις ανοιχτό εκτός σπιτιού
Έκτακτο επίδομα 200 ευρώ για το Πάσχα – Μέχρι πότε οι αιτήσεις
