Το 1999, ο μικρός Παναγιώτης Βασιλέλης, μόλις 18 μηνών, διαγνώστηκε με λευχαιμία. Ο πατέρας του, Στρατής Βασιλέλης, οικοδόμος από τη Μυτιλήνη, ξεκίνησε έναν απελπισμένο αγώνα για να σώσει το παιδί του.
Σύμφωνα με όσα έγιναν τότε γνωστά, οι γιατροί ενημέρωσαν την οικογένεια ότι μία από τις τελευταίες ελπίδες για τον Παναγιώτη ήταν η μετάβασή του στο νοσοκομείο Memorial στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κόστος της θεραπείας και της νοσηλείας υπολογιζόταν περίπου στα 100 εκατομμύρια δραχμές , σχεδόν 300.000 ευρώ, ένα ποσό αδύνατο να καλυφθεί από την οικογένεια.
Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, ο πατέρας του παιδιού στράφηκε στα μέσα ενημέρωσης. Δημοσιοποίησε την περιπέτεια του Παναγιώτη και απηύθυνε έκκληση στην ελληνική κοινωνία για βοήθεια.
Και η ανταπόκριση ήταν συγκλονιστική.
Χιλιάδες άνθρωποι ευαισθητοποιήθηκαν και πρόσφεραν ό,τι μπορούσαν, προκειμένου να δοθεί σε ένα μικρό παιδί η ευκαιρία να διεκδικήσει την ελπίδα για ζωή. Μέσα σε ένα πρωτοφανές κύμα κοινωνικής αλληλεγγύης, το απαιτούμενο ποσό συγκεντρώθηκε. Για λίγο, όλα έδειχναν ότι ο Παναγιώτης θα μπορούσε να ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες και να δώσει τη μεγάλη του μάχη.
Τότε, όμως, προέκυψε ένα αδιανόητο γραφειοκρατικό εμπόδιο.
Η τράπεζα ενημέρωσε την οικογένεια ότι τα χρήματα δεν μπορούσαν να εκταμιευθούν, επικαλούμενη νομοθετική διάταξη του 1931, καθώς ο λογαριασμός στον οποίο είχαν συγκεντρωθεί οι δωρεές δεν είχε χαρακτηριστεί εξαρχής ως ερανικός. Παρά τις εκκλήσεις της οικογένειας και την έντονη αντίδραση της κοινής γνώμης, το πρόβλημα δεν λύθηκε εγκαίρως.
Ο Παναγιώτης δεν κατάφερε τελικά να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις 5 Μαρτίου 2001 άφησε την τελευταία του πνοή.
Η συνέχεια της ιστορίας μοιάζει ακόμη πιο σκληρή. Δύο ημέρες μετά τον θάνατο του μικρού αγοριού, αποδεσμεύτηκαν 12 εκατομμύρια δραχμές, τα οποία διατέθηκαν σε ιδρύματα που δραστηριοποιούνταν στην αντιμετώπιση παιδικών ασθενειών. Όταν ο τότε υπουργός Υγείας, Αλέκος Παπαδόπουλος, ρωτήθηκε σε συνέντευξη Τύπου για την υπόθεση, η απάντησή του φέρεται να ήταν μόνο δύο λέξεις: «Άλλη ερώτηση…».
Κι όμως, η δοκιμασία της οικογένειας δεν είχε τελειώσει.
Περίπου τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του Παναγιώτη, το 2005, η οικογένεια βρέθηκε αντιμέτωπη με τον κίνδυνο να χάσει ακόμη και το σπίτι της στη Μυτιλήνη. Η Εφορία διεκδικούσε φόρο δωρεάς για τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί μέσω της κοινωνικής κινητοποίησης για τη θεραπεία του παιδιού. Χρήματα που είχαν προσφέρει απλοί πολίτες για να σωθεί ένα παιδί και τα οποία, τελικά, δεν είχαν μπορέσει να χρησιμοποιηθούν εγκαίρως για τον σκοπό για τον οποίο συγκεντρώθηκαν.
Σε εκείνη τη δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στη ζωή της οικογένειας ο Σωτήρης Τσαφούλιας. Όπως ο ίδιος έχει αφηγηθεί, η πρώτη του επαφή με τους γονείς του Παναγιώτη έγινε ακριβώς εξαιτίας του κινδύνου πλειστηριασμού του σπιτιού τους. Μαθαίνοντας την περιπέτειά τους, κινητοποιήθηκε προσωπικά και συνέβαλε στην προσπάθεια συγκέντρωσης των χρημάτων που απαιτούνταν για την τακτοποίηση της οφειλής.
Η προσπάθεια απέδωσε. Το απαιτούμενο ποσό καλύφθηκε και το σπίτι της οικογένειας σώθηκε. Μέσα από εκείνη την κινητοποίηση δημιουργήθηκε ένας ιδιαίτερα ισχυρός δεσμός ανάμεσα στον Σωτήρη Τσαφούλια και στους γονείς του μικρού Παναγιώτη.
Χρόνια αργότερα, αυτή η πραγματική ανθρώπινη ιστορία αποτέλεσε την αφετηρία για να μεταφερθούν στοιχεία της στη μυθοπλασία μέσα από την τηλεοπτική σειρά «Ριφιφί».
Το 2008 έκλεισε και ο δικαστικός κύκλος της υπόθεσης, χωρίς τελικά να αποδοθεί ευθύνη για τον θάνατο του παιδιού.
Πίσω όμως από νόμους, λογαριασμούς, δικαστικές αποφάσεις και γραφειοκρατικές διαδικασίες υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να χαθεί: ένα παιδί.
Ένα παιδί μόλις 18 μηνών όταν ξεκίνησε η περιπέτειά του. Μια οικογένεια που έκανε ό,τι μπορούσε για να το σώσει. Και μια ολόκληρη κοινωνία που απέδειξε ότι, όταν χρειάστηκε, μπορούσε να ενωθεί και να προσφέρει.
Ο Παναγιώτης Βασιλέλης, αν ζούσε σήμερα, θα ήταν περίπου 28 ετών.
Ίσως αυτή να είναι και η πιο οδυνηρή φράση ολόκληρης της ιστορίας.
