Υπάρχουν φορές που όλοι οι συνάδελφοι έχουμε βρεθεί σε ανάλογη περίσταση να απολογούμαστε για πράγματα αυτονόητα να ξεροκαταπίνουμε, να μετράμε τα λόγια μας και να θυμώνουμε…..
Γνωστή μου πωλήτρια σε μαγαζί.
-15 μέρες διακοπές δλδ!!!! Άρχοντες είστε…. πότε είπαμε ξεκινάτε πάλι δουλειά;;;;
Στις 8 Ιανουαρίου πάλι..
- και πληρώνεστε κανονικά….
Ναι όλες τις διακοπές μας πληρωνόμαστε
- και το καλοκαίρι πάλι για δυο μήνες;;
Ναι και το καλοκαίρι… Α ξέχασα να σου πω, πήραμε και αύξηση 40 ευρώ…
- σοβαρά τώρα; Για ποιο λόγο; Για να κάθεστε;
Σταματάω την κουβέντα παίρνω μία ανάσα. Για να δινουμε γνώση στα παιδιά σας. Για να τους προσφέρουμε παιδεία. Να τους μαθαίνουμε να σέβονται τους γύρω τους.. Να αντιλαμβάνονται, να εκτιμούν, να έχουν άποψη, να υπερασπίζονται τους αδύνατους και τον εαυτό τους…. Α ξέχασα , για να τους συνοδεύουμε σε εκδρομές και να τρέμουμε μην συμβεί κάτι. Κι αν συμβεί να είμαστε έτοιμοι σαν τον πολυμήχανο Οδυσσέα να βρίσκουμε λύσεις….
Θα λεγα κι άλλα … Αλλά δυστυχώς είναι τέτοια η απαξίωση, για το εκπαιδευτικό έργο που δεν ξέρω πια αν έχει νόημα… Γιατί τέτοια περιφρόνηση για τους εκπαιδευτικούς τις τελευταίες δεκαετίες, δεν το κατάλαβα ποτέ.
Αυτό που ξέρω το ζω καθημερινά στο σχολείο μου. Στον δικό μου μικρόκοσμο… Μέσα στην τάξη. Στην αίθουσα των καθηγητών. Στις συζητήσεις μας για τους μαθητές. Στην αγωνία μας όταν κάποιος μαθητής μας αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα.
Στα τηλέφωνα που παίρνουμε στα σπίτια τους για να ρωτήσουμε αν είναι όλα καλά όταν αρρωστήσουν, ή όταν προκύψει σοβαρό οικογενειακό θέμα…
Στις κουβέντες που ανταλλάσουμε με τους γονείς τις ημέρες που τους συναντάμε
Στον δικό μου μικρόκοσμο , στο σχολείο μου, δεν νιώθω απαξιωμένη… Νιώθω ότι κάτι καλό κάνω και γω και οι συνάδελφοι μου… Δεν μπορεί να είμαστε τόσο άχρηστοι… Δεν μπορεί….
Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους εκπαιδευτικούς και να μην το βάζουμε κάτω. Άλλωστε εμείς ξέρουμε την αλήθεια….
