Υπάρχει μία λέξη την οποία ακόμα και φιλόλογοι την γράφουν λάθος ή, έστω, την πετυχαίνουν με την δεύτερη προσπάθεια. Μια λέξη που έχει κάνει χρυσή την Google, καθώς ένα τεράστιο ποσοστό την ψάχνει εκεί προκειμένου να βεβαιωθεί πώς στο καλό γράφεται.
Θέλει δύο λάμδα; Δύο μι; Μήπως το πρώτο «ι» είναι ήττα; Ή έψιλον γιώτα ρε συ; Και τώρα που το ξανασκεφτόμαστε, μπας και έχει και δύο λάμδα και δύο μι; Κι εκεί στη μέση, λες να υπάρχει και κάνα γιώτα;
Σας μπερδέψαμε; Δε φταίμε εμείς, το επανειλημμένως φταίει!
Ναι, εντάξει: υπάρχει το «συχνά», το ψαγμένο- μα εύκολο ορθογραφικά- «συχνάκις», το «πολλάκις», το «ξανά και ξανά»-λύσεις, εν ολίγοις, μπορεί να βρει κανείς,
Ωστόσο, το επανειλημμένως έχει, όπως και να το κάνουμε, άλλη χάρη. Δύσκολο να το γράψεις μεν, υπέροχη αίσθηση όταν το πετυχαίνεις επιτέλους δε.
Γι’ αυτό, έχουμε και λέμε: έψιλον-έψιλον γιώτα- ένα λάμδα, ήττα, δύο μι και ωμέγα.
Το έχουμε; Το έχουμε πλέον, ναι.
Google, πονάς;
