Με τις διαδικασίες της εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών να βρίσκονται προ των πυλών του ελληνικού, δημόσιου σχολείου, είναι επίκαιρο να ειπωθεί το αυτονόητο:
Το «όχι» της εκπαιδευτικής κοινότητας δεν απευθύνεται στην ιδέα της αξιολόγησης.
Το «όχι» απαντά σε εκείνα με τα οποία συνδέεται η συγκεκριμένη πρόταση αξιολόγησης και σε όλα όσα άμεσα ή μακροπρόθεσμα θα φέρει μαζί της.
Συγκεκριμένα:
1. Οι ιδέες στην πολιτική είναι άνευρα σχήματα που θεωρητικοποιούν οικονομικοπολιτικούς στόχους, οι οποίοι τις περισσότερες φορές ουδεμία σχέση έχουν με τη λεκτική εκφορά και διατύπωσή τους στα κείμενα των νόμων, των υπουργικών αποφάσεων και των εγκυκλίων.
2. Στο προτεινόμενο πλαίσιο αξιολόγησης η ατομική ευθύνη πρωταγωνιστεί -όπως σχεδόν παντού πλέον- εκτοπίζοντας την πολιτική, τις ελλείψεις και τις –συχνά απροκάλυπτες- διακρίσεις της.
3. Τα χωροταξικά και κοινωνικοοικονομικά δεδομένα των σχολείων, που θέτουν ασφυκτικούς περιορισμούς στις επιδόσεις τους, δε λαμβάνονται υπόψη και σίγουρα δε γίνεται λόγος για εξομάλυνσή τους με προνοιακά μέτρα και χρηματοδοτήσεις από την Πολιτεία. Αντίθετα, η ρητή διάκρισή τους σε λιγότερο και περισσότερο αποδοτικά θα βαθύνει το χάσμα μεταξύ τους και θα δημιουργήσει εκπαίδευση πολλών ταχυτήτων.
4. Ο εκ του νέου εκπαιδευτικού νομοσχεδίου σαφής προσανατολισμός των σχολικών μονάδων σε χορηγούς, συνδέει την κατάταξή τους σε λιγότερο ή περισσότερο «καλές» με κριτήρια την ευμάρεια και τις διασυνδέσεις τους, ενώ προκαλεί νέο ρήγμα στον ενιαίο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
5. Η ποσοτικοποίηση στοιχείων που ορίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία είναι αμφίβολης εγκυρότητας και πάντως σίγουρα δίνει εναύσματα για μια μεγάλη κουβέντα, ενώ εκτός από τη βαθιά τεχνογνωσία και εμπειρία που προϋποθέτει για την επίτευξή της, απαιτεί και προσανατολισμό σε στόχους και ιδεώδη, που δικαιώνουν την εκπαίδευση και δεν την καταβυθίζουν στους άγριους νόμους της αγοράς.
6. Η κατάταξη των εκπαιδευτικών σε μία από τις τέσσερις «κατηγορίες» (εξαιρετικός, πολύ καλός, ικανοποιητικός, μη ικανοποιητικός) υποσκάπτει το καλό σχολικό κλίμα, την ομόνοια και τη συνεργασία μεταξύ τους.
7. Η όλη διαδικασία της αξιολόγησης προβληματίζει για την αντικειμενικότητα, σφαιρικότητα και τη διαθεματικότητα στην επιλογή και εφαρμογή των κριτηρίων της.
8. Οι υπερεξουσίες που αποδίδονται στους Διευθυντές των σχολικών μονάδων, η με πολλαπλούς τρόπους καταστρατήγηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών, ο «πυροβολισμός» στη γραμμή εκκίνησης και οι απονομές –βραβεύσεις στο τέρμα τους, ανοίγουν την πόρτα σε ένα σχολείο όπου θα κυριαρχεί ο αυταρχισμός, η συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων, η ανταγωνιστικότητα, μία αγοραία παιδεία.
9. Διάλογος με την εκπαιδευτική κοινότητα και τα συνδικαλιστικά της όργανα για την ανταλλαγή απόψεων και τη συνδιαμόρφωση ενός μοντέλου αξιολόγησης κοινής αποδοχής δεν έγινε ποτέ.
10. Για την επιλογή του ν. 4823/2021 να διασφαλίσει την εφαρμογή του επιχειρώντας να παρακάμψει την πιθανή συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην ήδη νομίμως κηρυγμένη απεργία αποχή, μέσα από την πρόβλεψη ενός αυστηρότατου πλέγματος κυρώσεων, που τη φωτογραφίζει χωρίς να την ονοματίσει (πώς θα μπορούσε άλλωστε;) θα αποφανθούν τα διοικητικά δικαστήρια, αν έρθει η ώρα.
Η αξιολόγηση και οι εμπνευστές της στοιχηματίζουν σε ένα σχολείο με πειθήνιους, σχεδόν τηλεκατευθυνόμενους εκπαιδευτικούς, που θα εξάγουν όχι πολίτες με κρίση και προβληματισμούς αλλά ένα υποταγμένο προσωπικό πολλών ταχυτήτων για τους αυριανούς χώρους εργασίας τους.
Σε αυτή την αξιολόγηση λοιπόν λέμε όχι και ουδόλως στην αφηρημένη ιδέα της και σε μια ρεαλιστική πρόταση που θα σέβεται μαθητές, εκπαιδευτικούς και την ίδια την ιδέα της παιδείας.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
Κατσαρίδες στο σπίτι: Τα φυτά που «υπόσχονται» φυσική απώθηση
