Νίκος Τσούλιας Γιατί υπάρχει πάντα ένα νήμα που ενώνει καθετί το πνευματικό – ακόμα και όταν είναι άψυχο υλικό. Πρόκειται για νήμα δεσμού, ισχυρού δεσμού, που ενώνει ανθρώπους που δεν γνωρίζονται καν, ανθρώπους που απέχουν παρασάγγας ή που έχουν περπατήσει πάνω στη Γη σε πολύ μακρινούς καιρούς, που ενώνει ανθρώπους και βιβλία – και είναι νήμα που γίνεται κουβάρι και υφαίνει σχέσεις κραταιές και διαχρονικές. Είναι νήμα που ενώνει και τα βιβλία μεταξύ τους – ιδιαίτερα τα βιβλία που συνταξιδεύουν μαζί με τα γυρίσματα των καιρών και συντροφεύουν γενιές και γενιές, που γλυκαίνουν όνειρα συγγραφέων και αναγνωστών…
Αλλά πώς μπορείς να μην ευγνωμονείς ξανά και ξανά ό,τι σου χάρισε ομορφιά και ελευθερία στη ζωή σου; Σας ομολογώ ότι είμαι δημιούργημά σας σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δεν τολμώ να φανταστώ το πώς θα ήταν η ζωή μου και ο εαυτός μου χωρίς εσάς! Οι ατέλειωτες στιγμές, που ήμουνα μόνος μου αλλά μαζί σας, ήταν τόσο ωραίες, τόσο γοητευτικές…
Στην κορυφή είστε εσείς, τα σχολικά βιβλία. Μπορεί να είστε ταπεινά, να είστε η απαρχή για άλλα πιο σπουδαία βιβλία, βιβλία που συνδέθηκαν άμεσα με την επαγγελματική μου ανέλιξη ή με διάφορες επιτυχίες, αλλά εσείς ήσασταν το σπίρτο για να δώσει το πρώτο φως και να φύγει το σκοτάδι – και μετά κάθε σπίρτο άναβε πολλά σπίρτα και το φως απλώθηκε και έδιωξε το σκοτάδι. Ναι, το πρώτο όργωμα πάνω στη χέρσα, στην άγρια γη, ο πρώτος συλλαβισμός των Αναγνωστικών και το «λύσιμο» της γλώσσας ήταν η απαρχή του ταξιδιού της γνώσης και της πνευματικής ελευθερίας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την αφετηρία του πιο όμορφου ταξιδιού της ζωής του;
Τη σκυτάλη την πήραν στη συνέχεια τα πρώτα λιγοστά εξωσχολικά – φροντιστηριακά βιβλία για τη μεγάλη κατάκτηση, την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Και έπειτα άνοιξαν λεωφόροι. Τα επιστημονικά και πανεπιστημιακά βιβλία μου θέριεψαν ονείρατα και ονείρατα – άλλα κατέβηκαν από τον ουρανό στη γη και άλλα έμειναν εκεί.
Αγαπητά βιβλία…
Καταλάβατε πολύ καλά ότι είμαι βιβλιόφιλος φανατικός, μανιακός με το διάβασμα και με το γράψιμο. Χιλιάδες βιβλία πέρασαν και περνούν την πόρτα μου. Βρήκατε ανοιχτή αγκαλιά, πρόθυμο πνεύμα, επιθυμία λαχταριστή – και γνωρίστηκα με πολλά από εσάς. Δεν θα μπορούσα να γνωριστώ με όλα.
Ναι, επέλεξα – δεν γινόταν αλλιώς. Δεν φτάνει η ζωή μου. Θα ήταν δίκαιο οι βιβλιοφάγοι να ζούμε περισσότερο – τόσο όσο το πάθος μας για το διάβασμα και για το γράψιμο να είναι όχι μόνο θαλερό αλλά συνεχώς να θεριεύει.
Ναι, αρκετά από εσάς γίνατε κομμάτια της ψυχής μου. Ομολογώ ότι πλέον είστε κομμάτια του εαυτού μου, ότι εξακολουθείτε να με γεμίζετε με γνώση και σοφία, με όνειρα και πόθους. Μου δίνετε πνοή νεότητας. Ψευδαίσθηση; Ίσως… Αλλά αυτή είναι η δική μου πραγματικότητα.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Market Pass 2026: Πώς θα πάρετε το επίδομα για σούπερ μάρκετ
