Ήρθε η ώρα της εξόδου από μια περίοδο δίμηνης καραντίνας, που όσο κι αν προσπαθήσαμε να την περάσουμε ανώδυνα, ήταν πολλαπλά (οικονομικά, κοινωνικά, ψυχολογικά, βιολογικά) επώδυνη.
Στην εκπαίδευση ήταν και εργασιακά επίμοχθη. Αντιμετωπίσαμε μεγάλες προκλήσεις, έλλειψη τεχνολογικής κατάρτισης, ανεπάρκεια μέσων και υλικών, σωματική και ψυχική καταπόνηση(τόσο ξενύχτι ούτε στα φοιτητικά χρόνια), όσοι τουλάχιστον (και είμαστε η πλειοψηφία) εφαρμόσαμε την εξ αποστάσεως εκπαίδευση.
Τώρα οι δυσκολίες είναι άλλου τύπου. Πώς θα εφαρμόσουμε τους κανόνες προστασίας από τον κορωνοϊό για τους μαθητές, εμάς τους ίδιους και τις οικογένειες όλων. Οι προδιαγραφές ελαφρώς έως και πολύ πιο χαλαρές από τον γενικό κανόνα. Μεγαλύτερος αριθμός ατόμων σε κλειστό χώρο, μικρότερες αποστάσεις, προαιρετική χρήση μάσκας. Αιτιολογικό γι' αυτή την...έκπτωση ότι τα παιδιά δεν είναι ευπαθής ομάδα, ενώ είναι γνωστό ότι μεταδίδουν τουλάχιστον εξίσου τον ιό και δεν εμφανίζουν συμπτώματα. Από την άλλη εμείς οι εκπαιδευτικοί, γερασμένοι λόγω των συνεπειών της κρίσης στους διορισμούς και τις συνταξιοδοτήσεις, λογικά αποτελούμε εύκολο στόχο για τον ιό και εύλογα ανησυχούμε.
Μέχρι εδώ κατανοητές οι αντιδράσεις και οι φόβοι όχι όμως και το "δεν επιστρέφουμε στο σχολείο", "απέχουμε" ή "απεργούμε". Δουλειά μας είναι να ανοίξουμε τα σχολεία, να συμβάλλουμε στην επιστροφή στην κανονική ζωή, να αποσοβήσουμε ,όσο είναι εφικτό, τους κινδύνους που συνεπάγεται ο συνεχής εγκλεισμός και να κρατήσουμε ψηλά το ηθικό των μαθητών μας και των οικογενειών τους. Ναι, να απαιτήσουμε και να εφαρμόσουμε αυστηρά τα μέτρα, να διευρυνθεί η έννοια των ευπαθών ομάδων που χρήζουν ειδικής προστασίας, αλλά οι υπόλοιποι να πάμε στη δουλειά μας. Ακριβώς όπως πήγαινε στη δουλειά του ο γιατρός, ο νοσοκόμος, η καθαρίστρια, ο υπάλληλος του σουπερμάρκετ κλπ. Και ακριβώς όπως θα πάει τώρα στη δουλειά της η κομμώτρια και η μανικιουρίστα.
Άλλωστε η κοινωνία που οραματιζόμαστε και αποθεώνουμε στις τάξεις μας είναι αυτή που εξισώνει τη ζωή μας με αυτήν της κοπέλας που μας φροντίζει τα νύχια και του ντελιβερά που μας φέρνει τα σουβλάκια.
Ας τους ακολουθήσουμε.
