Τα μέλη του Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού (Ε.ΔΙ.Π.) των Πανεπιστημίων - Α.Ε.Ι., επί σειρά ετών, με επιστημονική Ενδελέχεια, με σκληρή Εργασία και Επιχειρήματα, κέρδισαν το δικαίωμα του εκλέγειν, δηλαδή της ψήφου, όσο αφορά την εκλογή Πρυτάνεων - Αντιπρυτάνεων των Πανεπιστημίων. Κάποια δικαιώματα δίδονται εφάπαξ, δεν δύναται να αλλάζουν κατά το δοκούν, από την εκάστοτε πολιτική σκοπιμότητα - συγκυρία.
Από τον 20ο αιώνα, πόσο μάλλον τώρα τον 21ο, επί δημοκρατικού πολιτεύματος, κανένας δεν στερεί κεκτημένα πολιτικά και εκλογικά δικαιώματα, τουναντίον τα ενισχύει! Κανένας μετά το δικαίωμα ψήφου των γυναικών το 1932, δεν τόλμησε να το θέσει έκτοτε υπό αμφισβήτηση, ούτε ως συζήτηση, σε κάποιο σχέδιο νόμου. Δεν μπορεί διαρκώς να αποδεικνύεται το αυτονόητο, ούτε να ανακαλύπτεται ο "τροχός".
Στο νέο σχέδιο νόμου - πολυνομοσχεδίου που αφορά και τα Πανεπιστήμια, στο άρθρο 62 (Σώμα Εκλεκτόρων), για την εκλογή Πρύτανη - Αντιπρυτάνεων Πανεπιστημίου, δεν υφίσταται στο σώμα εκλεκτόρων ο κλάδος του Ε.ΔΙ.Π., που παράγει κατά τον νόμο διδακτικό και ερευνητικό έργο. Γυρίζουμε δεκαετίες πίσω, στερώντας από τα μέλη του Ε.ΔΙ.Π. κεκτημένο δικαίωμα ψήφου. Θα διοικούνται από αιρετή Διοίκηση που δεν έχουν δικαίωμα να την εκλέγουν.
Έτσι, αντί να προαχθούν τα Πανεπιστήμια, δημιουργείται ένας νέος κύκλος εσωστρέφειας και απαξίωσης μέρους του Ακαδημαϊκού προσωπικού τους, με ότι αυτό συνεπάγεται. Μερικές "λύσεις" δεν επιλύουν τίποτα και δημιουργούν μόνο προβλήματα.
Γιώργος Τασκασαπλίδης
Ε.ΔΙ.Π. του Πανεπιστημίου Δ. Μακεδονίας
