Το προηγούμενο διάστημα απέναντι στον “κόφτη” και τα αντιλαϊκά μέτρα που έφερε η κυβέρνηση στην Ειδική Αγωγή, εργαζόμενοι, επαγγελματίες και γονείς βγήκαν στο δρόμο διεκδικώντας να μην περάσουν οι επερχομένες αλλαγές και η περαιτέρω διάλυσή της.
Γράφει η Νίκη Στέφου
Τα αιτήματα, τα όποια έθεσαν οι επιστημονικοί σύλλογοι και με τα οποία κινητοποιήθηκε ένα σημαντικό μέρος του κόσμου, ήταν ηττοπαθή και συμβιβασμένα. Με κύριο αίτημά τους τον ''ουσιαστικότερο'' διάλογο με τον ΕΟΠΠΥ οι μεγαλοϊδιοκτήτες, που έχουν καίριο ρόλο μέσα στους επιστημονικούς συλλόγους, ουσιαστικά ζητούσαν μικρές τροποποιήσεις της σύμβασης προς όφελός τους.
Όμως οι εργαζόμενοι, οι γονείς, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικροϊδιοκτήτες, δηλαδή οι χιλιάδες κόσμου που αγωνιούν για το αν θα έχουν δουλειά αύριο, για το αν τα παιδιά τους θα μπορούν να συνεχίσουν τις θεραπείες τους και με τι κόστος, είναι προφανές πως δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους μεγαλοεπιχειρηματίες του χώρου! Έτσι η κυβέρνηση, θέλοντας να ρίξει τους τόνους, έδωσε άλλη μια παράταση μέχρι τέλος Φεβρουαρίου, ενώ υποσχέθηκε τη σύσταση μιας επιστημονικής επιτροπής, καλώντας σε αυτήν γενικά και αόριστα και μέλη των συλλόγων. Με την κίνησή της αυτή η κυβέρνηση έβαλε προσωρινό φρένο στις αντιδράσεις και τις κινητοποιήσεις, χωρίς όμως να παίρνει τίποτα πίσω.
Από την άλλη, η ηγεσία του σωματείου εργαζόμενων (ΣΕΜΙΣΕΑ) 20 μέρες μετά την τελευταία συνέλευση έβγαλε κείμενο για να αποτιμήσει τον '' αγώνα'' του σωματείου το προηγούμενο διάστημα. Αγώνα που η ουσία ήταν ότι απέκλειε κάθε κοινή δράση όχι μόνο με τους μεγάλους αλλά και με τους μικροεργοδότες, καταγγέλοντας όλες τις κινητοποιήσεις που κάλεσαν οι επιστημονικοί σύλλογοι, οι οποίες πρέπει να πούμε ότι συσπείρωσαν αρκετές εκατοντάδες εργαζομένων και γονιών. Η τακτική του ΚΚΕ να περιχαρακώνει τους αγώνες, να προβάλλει αιτήματα, τα οποία δεν ανταποκρίνονται στην υπάρχουσα κοινωνική και πολιτική κατάσταση και στο τρέχον ζήτημα κάθε φορά, μεταθέτοντας τα εκάστοτε προβλήματα στον σοσιαλισμό και το πώς θα έπρεπε να είναι η Ειδική Αγωγή σε μια άλλη κοινωνία, στην πραγματικότητα σημαίνει αποφυγή, κρατάει τους εργαζόμενους μακριά από το σωματείο, και από τη δικιά του καθαρή και δήθεν ταξική θέση το ΚΚΕ όχι μόνο δεν συμβάλλει, αλλά αντίθετα βάζει εμπόδια στη συνέχιση των αγώνων και στην παραπέρα κλιμάκωσή τους, ώστε ενιαία να αποκρουστεί η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης.
