Πανηγυρικοί λόγοι και πανηγυρικές εκδηλώσεις πλούσιας μα τόσο φτηνής προπαγάνδας. Και ο τίτλος; Στρατηγική συμφωνία!!
Δηλαδή τι ακριβώς άλλαξε στην ήδη υπάρχουσα σχέση Ελλάδας - ΗΠΑ; Από στρατηγική, που ήταν εδώ και δεκαετίες, σταμάτησε να είναι τέτοια ή μετασχηματίστηκε σε κάτι άλλο; Και, αν δεν πρόκειται περί αυτού και επειδή μας ενδιαφέρουν οι σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία, άλλαξε η προνομιακή σχέση των ΗΠΑ με τη γειτονική χώρα έναντι της Ελλάδας;
Το τρίτο σημείο της φανφάρας των πανηγυρισμών είναι το ποια είναι ακριβώς η στρατηγική συμφωνία τεχνογνωσίας που υπογράφτηκε; Αυτή με την Εθνοφρουρά της Φλόριντα! Και γιατί όχι και με άλλες τέτοιους ομόλογους θεσμούς, όπως με την ...Αγροφυλακή της Πενσυλβάνια - αν υπάρχει;
Η ουσία είναι απλή. Η κυβέρνηση της ΝΔ, απομονωμένη από τον λαό και την κοινωνία και έχοντας ως συνεταίρους τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης - σε σχέση αλληλεξάρτησης -, απλώνει μια πολεμική συμφωνία εξοπλισμών ως ένα δήθεν σημαντικό γεγονός! Απλά πρόκειται για τη γνωστή και πάγια πολιτική των ΗΠΑ να ταΐζει την πολεμική της βιομηχανία μέσα και από αμοιβαίους εξοπλισμούς μεταξύ κρατών που έχουν αντιπαράθεση - ενώ το κλειδί των εξελίξεων μάλλον είναι δικό τους.
Η πραγματικότητα είναι ακόμα πιο σκληρή. Οι ΗΠΑ στη διαπάλη Ελλάδας - Τουρκίας σαφώς ευνοούν την Τουρκία είτε γιατί είναι στη μεθόριο με τον Μουσουλμανικό κόσμο -- όντας και η ίδια μουσουλμανική χώρα με αναφορές και στον Δυτικό κόσμο και στον Μουσουλμανικό -- είτε και γιατί έχει μεγάλη πολεμική μηχανή. Οι ΗΠΑ υπηρετούν με απόλυτη προσήλωση τα συμφέροντά τους -- όσο για τον σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο είναι γνωστή η a la cart συμπεριφορά τους.
Αλλά ακόμα και σε επίπεδο σημειολογίας και συμβολισμών, ο Τραμπ εκτιμά και ευνοεί και στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής και στα λόγια -- για να το εμπεδώνουμε - τον Ερντογάν, παρά την αναθεωρητική πολιτική του, ενώ για τον δικό μας πρωθυπουργό δεν δίνει και πολλή σημασία ούτε για μια εθιμοτυπική συνάντηση.
Άλλωστε, ο κ. Μητσοτάκης είναι πιστός ακόλουθος στις όποιες επιλογές των ΗΠΑ, ως εκ τούτου δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί το αμερικάνικο σύστημα εξουσίας. Τα υπαρκτά προβλήματα, που έχουν οι Αμερικάνοι σε σχέση με την Τουρκία, δεν αφορά το ποια είναι η προτεραιότητά τους ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία αλλά σε δύο άλλα πεδία. α) Στο πώς αναπτύσσει η Τουρκία τις σχέσεις της με την Ρωσία - κάτι που δεν έχει ούτε ίχνος ανάλογης ανησυχίας για την Ελλάδα και β) στην αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκίας (με το φορτίο των Παλαιστινίων κλπ) και Ισραήλ.
Εδώ στο δεύτερο σημείο τα πράγματα δεν είναι εύκολα ούτε για την Τουρκία ούτε για τις ΗΠΑ. Πάντως, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν το Ισραήλ και για ιστορικούς και για πολιτικούς αλλά και κυρίως για λόγους ισχυρών διαχρονικών συμφερόντων. Έτσι, λαμβάνοντας υπόψη το πρόβλημα αυτό των ΗΠΑ μπορούμε να ερμηνεύσουμε και τη θέση των ΗΠΑ στο δικό μας δίπολο Ελλάδας -- Τουρκίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την επιρροή του Ισραήλ τόσο ως αυτόνομη πολεμική μηχανή όσο και ως ακλόνητος εταίρος των ΗΠΑ. Αλλά αυτό αλλάζει τις παραδοσιακές σχέσεις μας με τον Αραβικό κόσμο και έχει το τίμημά του, γιατί δεν είναι εύκολη η ισορροπία μεταξύ συγκρουόμενων συμφερόντων.
Η χώρα μας έχει ένα ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας, τη συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και εδώ η κυβέρνηση έχοντας επιλέξει ως βασικό σημείο αναφοράς κυρίως ή και μόνο τις ΗΠΑ αλλοιώνει εν τοις πράγμασι το ευρωπαϊκό της κεκτημένο. Ισχύς δεν είναι μόνο η πολεμική μηχανή μιας χώρας αλλά και η καλή οικονομία της, τα γενικά διεθνή ερείσματά της και η κοινωνική συνοχή της.
Γιατί, εδώ αναδεικνύεται μια πολύ κρίσιμη πλευρά του ζητήματός μας, το πρόβλημα των όλο και πιο μεγάλων εξοπλισμών -- και μάλιστα χωρίς αυτοί να εξασφαλίζουν την ειρήνη στην περιοχή μας -, κάτι που παραπέμπει σε περαιτέρω αποδυνάμωση του ήδη αποδυναμωμένου κοινωνικού κράτους μας (δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση). Πώς μπορεί να περιγραφεί το μέλλον μας; Φτώχεια αλλά πλούτη σε όπλα...
