Σε τροχιά σοβαρής εσωτερικής κρίσης βρίσκεται το πολιτικό εγχείρημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, καθώς καταγράφεται ένα μπαράζ διαδοχικών ρήξεων και αποχωρήσεων από πρόσωπα που βρέθηκαν στον στενό της πυρήνα.
Η πλέον πρόσφατη εξέλιξη αφορά την παραίτηση του υπεύθυνου επικοινωνίας Θανάση Αυγερινού, ο οποίος εξαπέλυσε αιχμές για «παράλληλο Γραφείο Τύπου» και «φυτευτούς συμβουλάτορες», περιγράφοντας τη λειτουργία άτυπων κέντρων εξουσίας. Το επεισόδιο αυτό προστίθεται σε μια αλυσίδα αποστασιοποιήσεων, με πιο ηχηρές εκείνες του πραγματογνώμονα Βασίλη Κοκοτσάκη, του πτεράρχου ε.α. Αθανάσιου Παπανικολάου και του Νίκου Σκιαδά, οι οποίοι κατήγγειλαν έλλειψη διαφάνειας, συγκεντρωτισμό, απουσία συλλογικών διαδικασιών και επικράτηση «αυλών».
Παράλληλα, ο δημόσιος πόλεμος με τον επικοινωνιολόγο Νίκο Καραχάλιο οδήγησε μέχρι και στη δικαστική οδό, εν μέσω σοβαρών εκατέρωθεν καταγγελιών.
Η αμφισβήτηση, ωστόσο, είχε ξεκινήσει πριν από την επίσημη ίδρυση του κόμματος, όταν μέλη του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών διαχωρίζουν τη θέση τους, ξεκαθαρίζοντας ότι η πολιτική δραστηριοποίηση αποτελούσε προσωπική επιλογή της κ. Καρυστιανού. Η αντιπαράθεση κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 2026 με την παραίτησή της από την προεδρία του ΔΣ και την αντικατάστασή της από τον Παύλο Ασλανίδη, εν μέρει λόγω της διαφωνίας για το αν το συμβολικό κεφάλαιο του αγώνα για δικαιοσύνη μπορούσε να μεταφερθεί στην κομματική σκάκι.
Από την πλευρά της, η Μαρία Καρυστιανού απορρίπτει τις κατηγορίες, αποδίδοντας τις αιτιάσεις σε «λάσπη», συκοφαντία και προσπάθεια διάσπασης του φορέα, σημειώνοντας ότι οι δομές του κόμματος βρίσκονται ακόμη υπό διαμόρφωση και θα καθοριστούν δημοκρατικά.
