Σύμφωνα με τις μαρτυρίες ανθρώπων που γνωρίζουν το θέμα, το κείμενο γράφτηκε πολύ παλιά σε απροσδιόριστη ημερομηνία. Συγγραφέας ένας σοφός άνθρωπος της εποχής του, για τον οποίο λένε ότι είπε περισσότερα από όσα έγραψε. Συγκεκριμένα, το κείμενο της ιστορίας μας, είναι το μοναδικό που έχει συγγράψει και το οποίο δυστυχώς δεν διασώθηκε. Ξέρουμε λίγα πράγματα για το περιεχόμενό του, πέραν της γενικής εντύπωσης ότι περιείχε ρηξικέλευθες απόψεις για το μέλλον της χώρας και της ανθρωπότητας εν γένει. Πολλές προβλέψεις του, υποστηρίζουν οι γνώστες, γίνονται ορατές με δραματικό τρόπο στην εποχή μας.
Ορισμένοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι κάποιες προβλέψεις είναι δυσοίωνες, θίγουν υπαρξιακά ζητήματα για το μέλλον μας, ώστε το πλατύ κοινό δεν θα έπρεπε να έρθει σε επαφή με το κείμενο. Ήταν άραγε αυτός ο λόγος «εξαφάνισης» του κειμένου, ώστε το περιεχόμενο να μείνει σε όσο γίνεται μικρότερο κύκλο «προσβασιμότητας»;
Αλλά τι εννοούν άραγε με τη λέξη «εξαφάνιση»; Από ποιόν έγινε, από το ίδιο τον συγγραφέα ή από κύκλους που επιβλέπουν το σύστημα για την «ορθολογική» του λειτουργία; Και πώς πραγματοποιήθηκε η «εξαφάνιση», ήταν μια ολοσχερής καταστροφή του κειμένου, ή κρύβεται σε κάποια αχανή βιβλιοθήκη με παραπειστικά στοιχεία ώστε να γίνεται δυσεύρετο;
Στις απορίες αυτές η Χάνα Άρεντ θα απαντούσε με τον αφορισμό ότι «μας εγκατέστησαν κληρονόμους άνευ διαθήκης».
Γιατί τώρα πώς να ψάξει κανείς τα κλειδιά για να εντοπίσει κάποια βιβλιοθήκη όπου βρίσκεται (αν βρίσκεται) ενταφιασμένο το κείμενο, αν λάβουμε υπόψη ότι η βιβλιοθήκη είναι το «άπειρο» της γνώσης, όπως έχει σκεφτεί ο Μπόρχες;
Κάποιοι πάντως επιχείρησαν την ανεύρεση, αλλά το τόλμημα απέβη μοιραίο, αφού οι ίδιοι πέρασαν στην κατηγορία των «εξαφανισμένων», στην προσπάθεια αναζήτησης του «εξαφανισμένου» κειμένου.
Και ενώ στο «Όνομα του Ρόδου» (Ουμπέρτο Έκο), η προσπάθεια ανακάλυψης του χαμένου χειρογράφου του Αριστοτέλη οδήγησε σε απανωτές δολοφονίες στο μοναστήρι που στο τέλος αποκαλύπτονται, στην ιστορία μας η αναζήτηση του χαμένου «κειμένου» οδηγεί στην «εξαφάνιση» των ίδιων των ερευνητών σε άγνωστο τόπο, χωρίς καν να αποκαλύπτεται το μυστήριο της περιπέτειάς τους.
Πώς να μην οδηγήσουν όλα αυτά σε ένα καθεστώς ανασφάλειας και αβεβαιότητας ως προς την τύχη των ανθρώπων και την πορεία του κόσμου γενικότερα;
Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, εμφανίστηκαν ορισμένοι επιτήδειοι που αυτοχρήστηκαν αυθεντικοί ερμηνευτές του νοήματος του κειμένου και με δικά τους κείμενα επιχείρησαν να κατευθύνουν τις εξελίξεις κατά το δοκούν. Είναι γεγονός ότι τα κείμενα αυτά, πλαστά βεβαίως, ασκούσαν επιρροή όσο τα πράγματα πήγαιναν καλά, οπότε η πλαστογράφηση περνούσε απαρατήρητη, γιατί λειτουργούσε ως τεκμήριο εγγύησης ότι τα πράγματα βαίνουν καλώς με την πιστοποίηση της κυκλοφορίας του «κειμένου» και μόνο, αφού δεν χρειαζόταν να διαβάζεται και δεν το διάβαζε κανείς, ούτε καν οι αρμόδιοι για τις αποφάσεις..
Έτσι περνούσε ο καιρός, μέχρις ότου τα πράγματα άρχισαν να χειροτερεύουν, ήρθαν φυσικές καταστροφές, χρεοκοπίες, πανδημίες και τα λοιπά, ενώ πρωτοφανείς τεχνολογικές εξελίξεις στην
ίδια την ανθρώπινη φύση, αμφισβητούσαν καθιερωμένες βεβαιότητες και παγιωμένες καταστάσεις.
Όπως είναι φυσικό η επίδραση των επινοημένων κειμένων δεν λειτουργούσε πια. Δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν σε καινούργιες συνθήκες, όσο και αν οι λογογράφοι περιέφεραν τα προϊόντα τους ανά την επικράτεια σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναζωογονήσουν παλαιότερες μορφές προσώπων και εξουσιών και παρόλη την συνδρομή των γνωστών υποστηλωμάτων του συστήματος στα ΜΜΕ.
Ο άνθρωπός μας στη διήγηση αυτή, κλωθογύριζε αυτές τις απόψεις. Δεν ξέρει πώς να ενεργήσει στην πράξη. Όπως και άλλοι σκέφτηκε και αυτός το πρωτότυπο, γνήσιο χειρόγραφο που θα έδινε τις σωστές κατευθύνσεις στην κρίση προσανατολισμού. Μήπως θα άξιζε μια ακόμα αρχειακή έρευνα από τον ίδιο;
Διερωτήθηκε όμως ποιο είναι πλέον το νόημα μιας ακόμα αναζήτησης, αφού είναι γνωστή η κατάληξή της με την «εξαφάνιση» όσων το επιχείρησαν. Τώρα συνειδητοποίησε καλύτερα ότι παρόμοιες ενέργειες ισοδυναμούσαν με ένα ταξίδι στο χρόνο, του χτες ή του αύριο, που ναι μεν δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί από φυσικής απόψεως, τίποτα όμως δεν εμποδίζει να πραγματοποιηθεί από εμπειρικής-διανοητικής διάστασης, αλλά άραγε με ποιο αποτέλεσμα;
Τίποτα περισσότερο από μια περιπλάνηση σε περασμένα ή μελλούμενα γεγονότα που «εξαφανίζουν» κάθε ίχνος πραγματικής ζωής, όπως φαίνεται να συμβαίνει με τους εξαφανισμένους της ιστορίας μας. Οι οποίοι φαίνεται ότι γνώρισαν εικονικές καταστάσεις ενός φαντασιακού ταξιδιού και μετά ξαναγύρισαν στο παρόν της εμπειρίας, ζώντας ανάμεσά μας, χωρίς πλέον να τους αναγνωρίζουμε με τόσες μεταμφιέσεις, μεταβάσεις, εμπειρίες …
Εξάλλου για πιο αυθεντικό κείμενο μιλάμε μέσα σε τόσα κείμενα της ΑΙ που κυκλοφορούν και εκείνο που πρέπει να γίνει είναι η παραγωγή νέου κειμένου που αξιοποιεί τις τρέχουσες και παρελθούσες όψεις των πραγμάτων. Αλλά αυτό προϋποθέτει την τοποθέτηση σε έναν ενδιάμεσο κριτικό χώρο μεταξύ παρελθόντος-μέλλοντος, παράδοσης-καινοτομίας και ούτω καθεξής. Εκεί που κρίνεται η πορεία από την εποχή του Αριστοτέλη μέχρι τον καιρό της ΑΙ..
Δεν ξέρω αν σας ικανοποιεί η έκβαση της ιστορίας μας, ή αν περιμένατε μια πιο νουάρ αφήγηση με τα γνωστά κλασικά στερεότυπα. Αν συμβαίνει αυτό, είμαστε στη δυσάρεστη θέση να σας γνωστοποιήσουμε ότι τελικά μπορεί να μην υπήρχε καν (και να μην υπάρχει) το αυθεντικό κείμενο της ιστορίας μας και όλα να κατατείνουν σε ένα ανοικτό, αέναο και υπό συνεχή συνδιαμόρφωση βιβλίο διαλόγου-δράσης με τον καθένα/μια και όλους μαζί (Μπαχτίν), εκεί που διαμορφώνονται τα νοήματα και όπου η πραγματική αλήθεια μπορεί να εμφανιστεί.
Είμαστε σε δύσκολη κατάσταση και ο άνθρωπος της ιστορίας μας φαίνεται να αναγνωρίζει ότι το κείμενο δεν βρίσκεται κάπου αλλού. Βρίσκεται ανάμεσά μας.
Το κείμενο είμαστε εμείς.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ για εργαζόμενους ιδιωτικού: ΟΙ ΟΔΗΓΙΕΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ
