Ιδιαίτερη εύνοια φαίνεται πως απολαμβάνει από τα ΜΜΕ σε ετούτη τη περίεργη προεκλογική περίοδο η Ζωή Κωνσταντοπουλου. Τα κανάλια συνωστιζονται ποιο θα εξασφαλίσει μια παρουσία της ενώ τα ρεπορτάζ δεν λησμονουν να φιλοξενήσουν δηλώσεις της.
Ωραία όλα αυτά και σπουδαια. Η πολιτική όμως απουσιάζει. Από μια πολιτική αρχηγο ενός μικρού, αχαρτογραφητου κόμματος με προσωποπαγη χαρακτηριστικά που ουδέν κομίζει στην πολιτική σκακιέρα.
Και αυτό είναι ένα πρόβλημα δημοκρατίας και λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Πως δηλαδή ο πυλώνας της δημοκρατίας, όπως είναι τα κόμματα, να έχουν την ευχέρεια να ικανοποιούν μόνο και μόνο τα καπρίτσια των αρχηγών τους. Πάνω στις πλάτες αθώων ιδεαλιστων, που παλεύουν για αρχές και αξίες.
Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και με το νεοπαγες κόμμα «Νικη» που φαίνεται πως κινείται στον χώρο όσων επιθυμούν ενεργοτερο τον ρόλο των θρησκευτικών κύκλων στην δημόσια σφαίρα. Ένα κόμμα όμως που ο αρχηγός του είναι σχεδόν άγνωστος και οι θέσεις του για σημαντικά ζητήματα που απασχολούν την κοινή γνώμη, ακόμα περισσότερο.
Άραγε η κοινωνία πως τα αποδέχεται όλα αυτά; Πως επιβραβεύει με την ψήφο του τις λογικές της παρεουλας και του ακραιου νεποτισμου; Πως γίνεται οι ψηφοφόροι να αισθάνονται ως κανονικότητα το «φύγε εσύ έλα εσυ» στα ψηφοδέλτια;
Οι πολιτικοί αρχηγοί μπορεί όταν «έχουν ρεύμα» να αισθάνονται πανισχυροι και αλαζονικοι. Τα κόμματα όμως είναι ανάγκη να εκφράζουν συλλογικά και κοινωνικά προταγματα και όχι προσωπικές εμμονές.
Από τις οποίες τουλάχιστον οι ψηφοφόροι οφείλουν να απεγκλωβιστουν.
Ο Διονύσης Γ. Γράψας είναι ιστορικός και εργάζεται στην δευτεροβαθμια εκπαίδευση
