Για πολλούς, οι αριθμοί είναι απλά αυτό: αριθμοί. 19.340 μόρια. Μια σχολή: Ιατρική Θεσσαλονίκης. Για τον Ιωάννη Παρίση, όμως, πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβεται μια ιστορία επιμονής, ιδρώτα και αποφάσεων που γράφονται αργά, μέρα με τη μέρα.
Στο δωμάτιο όπου ονειρευόταν να γίνει νευροχειρουργός, δεν υπήρχαν αφίσες ποδοσφαιριστών. Υπήρχε μόνο ο Dr. Strange, ήρωας με νυστέρι αντί για σπαθί, και ένας πατέρας που κάθε καλοκαίρι καθόταν δίπλα του για ώρες μελέτης.
Η πρώτη απόπειρα δεν πέτυχε. Ένα 12,2 στην Έκθεση τον κράτησε μακριά από την Ιατρική. Η Οδοντιατρική ήταν η δεύτερη επιλογή, αλλά ο ίδιος ήξερε ότι δεν είχε εκπληρώσει τον στόχο του. Και τότε είπε το πιο δύσκολο «ναι»: «Θα ξαναπροσπαθήσω».
Τα Σαββατοκύριακα δούλευε καθαριστής για να πληρώνει ιδιαίτερα. Ξυπνούσε νωρίς για γυμναστική και διάβαζε πάνω από 10 ώρες τη μέρα. Ο τοίχος του γέμισε post-it με τα λάθη που δεν ήθελε να ξεχάσει. Έπαιζε πιάνο για να αντέχει, έκανε ποδήλατο για να ξεκαθαρίζει το μυαλό του και διάβαζε στωικούς φιλοσόφους για να θυμάται ότι οι δυσκολίες είναι μέρος της πορείας.
Όταν τελικά ήρθε το SMS με τα μόρια, δεν μίλησε. Έδωσε το κινητό στον πατέρα του, ο οποίος μέτρησε, κοίταξε το γιο του και, με φωνή που έτρεμε: «Ιωάννη, πέρασες Ιατρική».
Ο Ιωάννης δεν πέρασε απλώς σε μια σχολή. Πέρασε μέσα από αποτυχία, μοναξιά, κόπο και αυτογνωσία. Κι αυτό, καμία βαθμολογία δεν μπορεί να μετρήσει.
