Ένα μαζικό κύμα μαθητικών και φοιτητικών κινητοποιήσεων σαρώνει διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, με την κοινωνική δυσαρέσκεια για την κατάσταση στη δημόσια εκπαίδευση να αποκτά εκρηκτικές διαστάσεις. Η ανεπαρκής χρηματοδότηση, οι ελλείψεις εκπαιδευτικού προσωπικού, οι υπερπλήρεις αίθουσες και το αυξανόμενο κόστος σπουδών συνθέτουν ένα κοινό υπόβαθρο διαμαρτυρίας, ωθώντας νέους ανθρώπους στους δρόμους από τη Γαλλία μέχρι την Ιρλανδία και την Αυστρία.
Στο επίκεντρο της κρίσης βρίσκεται η Γαλλία, όπου οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν στα μέσα Σεπτεμβρίου συνοδεύτηκαν από εκτεταμένα επεισόδια και πάνω από 6.500 συλλήψεις, κυρίως ανηλίκων. Ιδιαίτερη οργή προκάλεσε ο σοβαρός τραυματισμός ενός 15χρονου μαθητή στην πόλη Λανς, ο οποίος έχασε το χέρι του από χειροβομβίδα κρότου-λάμψης της αστυνομίας, αναγκάζοντας τη γαλλική κυβέρνηση να αναστείλει τη χρήση τους και να υποσχεθεί απαντήσεις έως τα τέλη Οκτωβρίου.
Το «κίνημα» δεν άργησε να περάσει τα σύνορα, με την Ιταλία να καταγράφει τις πρώτες καταλήψεις σχολείων σε Τορίνο και Ρώμη υπό το σύνθημα «Ας κάνουμε ό,τι και στη Γαλλία», ενώ αντιπροσωπεία φοιτητών ταξίδεψε στο Παρίσι για να εκφράσει την αλληλεγγύη της. Παράλληλα, στο Βέλγιο, οι διαδηλώσεις με επίκεντρο τη Λιέγη οδήγησαν σε συνεχείς συγκρούσεις με την αστυνομία και περισσότερες από 100 συλλήψεις, αντιδρώντας, μεταξύ άλλων, στην προτεινόμενη αύξηση των πανεπιστημιακών διδάκτρων.
Το κύμα διαμαρτυρίας επεκτείνεται και σε άλλες χώρες, καθώς στην Ελλάδα οι μαθητές απηύθυναν πανελλαδικό κάλεσμα για κινητοποιήσεις, στην Ιρλανδία περισσότεροι από 1.500 φοιτητές διαδήλωσαν στο Δουβλίνο για τη στεγαστική κρίση και τα δίδακτρα, ενώ στην Αυστρία προετοιμάζονται νέες κινητοποιήσεις λόγω των απειλούμενων περικοπών ύψους ενός δισεκατομμυρίου ευρώ στον προϋπολογισμό της ανώτατης εκπαίδευσης.
Πίσω από αυτές τις αντιδράσεις αναδεικνύεται ένα βαθύ δημοσιονομικό αδιέξοδο, καθώς πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις —με ελλείμματα που υπερβαίνουν το 4% ή 5% του ΑΕΠ σε χώρες όπως η Γαλλία και το Βέλγιο— επιχειρούν να περιορίσουν τις δημόσιες δαπάνες. Ωστόσο, για τους μαθητές και τους φοιτητές, το ζήτημα υπερβαίνει τους αριθμούς, αγγίζοντας τις βαθιές ανισότητες στην πρόσβαση στη μόρφωση και το δυσβάστακτο οικονομικό βάρος που επωμίζονται οι οικογένειές τους.
